Acılara yürüdüm her zaman,
korkmadan, usanmadan yürüdüm.
Düştüm...
tekrardan kalktım hayata inat.
Her zaman, bıkmadan
yürüdüm.
Elim ayağım çamur içinde
Balçıkla sıvadılar bedenimi yüreğimi
Güneş doğmuyor artık gözlerime
İbretlik olsun bıraktıkları eser
Görsünler nasıl acı çektiğimi
Gözlerin beni benden eden
Sarmaşık güller gibi saran
Sensiz yaşamak mı? Düşünemem
Kaderim sen,ömrüm sen
Gel, düş artık şu hasretime
Gölgesine sığındığım ne varsa,
Gün doğunca yüz çevirdi.
Ben hayatı yaşamak sandım
Hayat beni sildi geçti.
Kâfi dünya Kâfi...
Seni seven kalbime kırgınım.
Seni şah eden benliğime,
Her varmak istediğimde sana,
Beni hiçe saydığın halde
Senin için atan kalbime kırgınım.
Bin parçaya böldüğün.
Seni sevmek kalbimin kendine döndüğü yer,
Gecenin içinde adın, içinde bir şehir.
Kimseye anlatamam, ne yaptın bana böyle
Bir ömrün içine sığmaz,seni sevmek bile
Ben seni yalnız güzelken sevmedim
Suskunluğunda da seni bekledim
Bir gece vakti çıktım yola
Zemheri olmuş gözlerim
Gecenin kör karanlığında
Önce korktum
Sonra usul,usul ilerledim
Birden durdum,düşündüm
Annemin emaneti
Yoldaşım,sırdaşım,
Tutunduğum dalım
Dert yoldaşım
Kardeşim
Annemin yadigârı mahsenim
Ziyan ettiğim ömrümün kırık parçası,
Asla tamamlanamayacak,
Geriye bakılmayacak,
Dünü olmayacak, yarını olmayacak
Bir sevdasın sen.
Derinleşen ömrümde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!