Gölgesine sığındığım ne varsa,
Gün doğunca yüz çevirdi.
Ben hayatı yaşamak sandım
Hayat beni sildi geçti.
Kâfi dünya Kâfi...
Seni seven kalbime kırgınım.
Seni şah eden benliğime,
Her varmak istediğimde sana,
Beni hiçe saydığın halde
Senin için atan kalbime kırgınım.
Bin parçaya böldüğün.
Seni sevmek kalbimin kendine döndüğü yer,
Gecenin içinde adın, içinde bir şehir.
Kimseye anlatamam, ne yaptın bana böyle
Bir ömrün içine sığmaz,seni sevmek bile
Ben seni yalnız güzelken sevmedim
Suskunluğunda da seni bekledim
Bir gece vakti çıktım yola
Zemheri olmuş gözlerim
Gecenin kör karanlığında
Önce korktum
Sonra usul,usul ilerledim
Birden durdum,düşündüm
Annemin emaneti
Yoldaşım,sırdaşım,
Tutunduğum dalım
Dert yoldaşım
Kardeşim
Annemin yadigârı mahsenim
Kendime Geç Kaldım
Ben seni kaybetmedim,
sende kaybolduğum yeri kaybettim.
Asıl acısı buydu.
Ama insan
Ellerimde zincirler olsaydı,ayaklarımda prangalar Keşke
Her defasında sana dönmeseydim.
Gözlerim kör olsaydı,dilim lâl
Yalan gözlerine bakmasaydım,
Keşke.
bitmek bilmeyen sahte sözlerinle sana inanan kalbim ve dilimle konuşmasaydım.
Kınam yakılmadı
Türkü söylenmedi
Kırmızı duvak örtülmedi
İmrenerek baktım kına gecelerine
İç geçire geçire ağladım her gittiğimde kına gecelerinde
Sanki taş otururdu yüreğime
Ben en çok sustuğum yerde yoruldum,
kimse duymadı içimde kopan kıyameti.
Gülüşümün altına sakladım bütün acıları,
herkes “iyi” sandı, ben her gece biraz daha bittim.
Bir ev vardı içimde, odaları karanlık,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!