Yangınlar var içimde, yanardağdan akan volkanlardaki lâvlar gibi.
Dışımda çiçek açar gibi görünürken,
Kim nereden bilecek ki ciğerimin bittiğini,
Kalbimin yavaş yavaş eridiğini?
Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken ateş çıkıyor ya, nasıl acıdığını kim bilecek?
O sen değilsin tutkun olduğum
Göğsümde uyuttuğum sen değilsin
Sevişirken bedeninin yangını kaybolmuş
Kaybolmuş benliğin,kendini unutmuşsun
Çıkma yollarıma tövbe ettim
Asrın kalemini yitirmiş gibi ellerim
Yazmaya mecalim yokken
Beni kendine çeken o eşsiz kalemim
Tamam bu kadar derken Beni sözcüklere döken
Yüzümde gülümseme,içimde aşk ve heyecanla
Beni kendine çeken belki anlamlı,belki anlamsız
Ellerimde soğukluğun duruyor hâlâ.
Bir beni sığdıramadın yalan dolu hayatına.
Beni de al, yalandan da olsa,
Kararmış kalbine.
Sıkışıp beklerim bir odasında.
Öyle seviyorum işte...
Bir yerdeyim,
Belki de bir kaç yerdeyim.
Vücudum bölünmüş sanki,
Düşüncelerim darmadağın.
Sarpa saran hislerim,
Açarmı bilmem çiçeklerim,
ilkbaharın gölgesinde kaldı heveslerim.
Kursağımda düğümlenen gençliğim,
hiç hatırlamadığım çocukluğum…
Ya belli belirsiz aklıma düşen anılarım,
siyah beyaz yaşanmışlıklarım…
Sahi sen ne dedin ben unuttum
Gerçek olmadığı için mi
Arşı aşmış söylenenler
Gökyüzü gri siyah olmuş
Çatlayan bulutlar bir damla su vermiyor
Fırtına beklerken boğulmuş gecenin yüzü
Yıkılmış, virane olmuş yüreğim…
Sancılar içinde kıvranırken,
Bıraktığın enkazdan nasıl kalkacağım ayağa?
Tutunacağım tek dal bırakmadın giderken.
Nasıl yeşereceğim yeniden?
Bilseydim kalbinin böylesine kötü olduğunu
Sana yâr demezdim
Önünde, arkanda durmazdım
Sensiz nefes almazdım
Canımı canına katmazdım
Yine gittin ya
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!