Seni sevmek…
Bir yangını avuçlayıp
“Canım yanmaz” diye kendini kandırmak gibi.
Gözlerin var ya…
İnsanı secde ettiren bir felaket sanki.
Bakınca içimde bütün dengeler devriliyor,
Kalbim şehir oldu, sen bütün sokakları kaybettin.
Ben bütün kapılarımı sana açmışken, sen o kapıların hepsini tek tek yok ettin.
Ben yine de bekledim…
Yıkıntıların arasında bir ihtimal gibi durdum,
Belki dönersin diye,
Belki adımı hatırlarsın diye.
Sesin şifa oldu ömrüme
Söylemediğin hiç bir harf kalmasın
Ruhumun en ücra köşesine
En ufak tının bile canlandırmaya yetiyor
Ölen hücrelerimi filizlendirmeye
Sessiz gelen aşktın sen...
İçime işledikçe
Feryadımı bile sana duyuramadığım,
Adını her gece sustuğum dualara sakladığım.
Bir kilimin ince ince dokunduğu gibi
Sessizliğe gömülmek istiyorum
Nasıl olursa olsun
İster ateş ile ister su
Harlansın yaksın bedenimi
Çeksin içine kessin nefesimi
Sessizliği dinliyorum
Sadece sakin ve huzurla
Düşüncelerim o sessizlikte değil aslında
Düşündüklerim ağır ama bana yıkılmadın
Diyecek kadarda gerçek
Düşünüyorum sessizlikte herşeyi
Hiçbir duyguyu ertelemedim ben.
Yaşayacağım hiçbir şeyi sonraya bırakmadım.
Sonra diye birşeyin olmadığını biliyorum çünkü.
Hep yarına dair hayaller kurmak,gelmesi mümkün olmayacak
Zamanları beklemek benim işim değil.
Aşk zamana meydan okur
Bir kadın gördüm…
Yüzündeki çaresizlik anlatılamazdı.
Gözleri çökmüş, dudakları eğilmiş, elleri titriyordu.
O kadar yorgun, o kadar bitkindi ki
sanki dünyayla bütün iplerini çoktan kesmişti.
Bir tenin vardı,Bir de gözlerin.
Bir yakan olurdu tenimi,Bir de kör eden gözlerimi.
Tenim buz gibi, nasıl üşüyorum bir bilsen...Gözlerim kan çanağı.
Sana sürgün yüreğim
Deniz gözlüm
Umudum,herşeyim
Sen ki...benim nefesim
Kıyamadığım sevgilim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!