Senden Sonra Gece

Sen geldin;
gece, kendi karanlığından utandı.
Ay, göğün cebinde unutulmuş
eski bir gümüş para gibi
sessizce yuvarlandı üzerimize.
Ben seni gördüğümde
kalbim olmadı artık;
içimde, adı konmamış
bir kıyamet başladı.
Gözlerin…
iki siyah mürekkep kuyusu.
Baktıkça içine düşüyor insan,
kendi adını bile
başkasının dudaklarında unutuyor.
Sesin değdiğinde geceye,
duvarların hafızası değişiyor.
Perdeler ürperiyor,
lambalar kısılıyor;
sanki ev bile
seni benden kıskanıyor.
Bir elinin gölgesi yeter
bütün yalnızlığımı yerinden sökmeye.
Teninin yakınında
zaman, ağır bir saat değil artık;
bileğimde atan
yabancı bir nabız.
Sana yaklaşmak,
uçurumun kenarında
çiçek koklamak gibi.
İnsan hem korkuyor
hem de biraz daha eğiliyor.
Ben sana öyle tutuldum ki
kurtuluş kelimesinin
sözlükteki yerini unuttum.
Şimdi hangi şiire başlasam
ilk mısraım sensin.
Hangi geceyi uyutsam
rüyasında sen varsın.
Ve hangi sabaha çıksam
güneşten önce
sen doğuyorsun içime.
Belki aşk dediğimiz şey
iki insanın birbirine kavuşması değildir.
Belki aşk,
bir insanın ötekinde
kendi sınırlarını kaybetmesidir.
Ben sınırlarımı kaybettim.
Adımı, gururumu,
dünya ile aramdaki mesafeyi…
Hepsini.
Şimdi yalnız sen varsın.
Ve ben,
senden sonra gelen her şeye
biraz yabancı,
senden önceki kendime
tamamen uzağım.