Yaralı yüreğim,
Gecenin sessizliğiyle iç içe geçince
Usulca kulağımda yankılanan sesler…
Benim sesim haykırıyor:
“Bırak artık…
Acı çekmeyi bırak…”
Sessizliği dinliyorum;
Sadece sakinlik ve huzurla…
Düşüncelerim o sessizlikte değil aslında.
Düşündüklerim ağır ama bana “yıkılmadın”
diyecek kadar da gerçek.
Düşünüyorum sessizlikte her şeyi;
Kilitledim tüm kapıları.
Çay demledim, oturdum.
Her zaman oturduğum cam önündeki sandalyeye…
Eskileri andım, biraz maziyi hatırladım.
Dayanamıyorum artık hasretine
Çekilmez oldu bu acı
Ölüm gibi yapıştı yakama bırakmıyor
Firari oldum bu şehirden teninden
Yüzünün kokusu esiyor geceme
Dayanamıyorum
Artık taşımayacağım cam kırıklıklarımı,
Her acıdığında yeniden yaşamayacağım.
Canımın ne kadar yandığını unutacağım.
İstismar ettiğin gölgenin altında hayatımı kurup,
Yorgun bir beden
Halsiz gözler
Tükenen ümitler
Aramaktan bıkmadığım çareler
Giden bir gençlik bıraktım arkamda
Bu saatten sonra gelsende boş
Beni terk ettiğin yere gittim dün akşam.Oturdum baktım sağıma ,soluma.Kaldırım taşlarına, yollara.Hızlı hızlı geçen arabalara.Dalmışım araba saymayı severim bilirsin.Nasıl dedim neden dedim.Sebep yoktu ki ayrılmaya.
Bir müddet daha oturdum.Belki bir ses gelir diye arkadan.Belki “buradayım” dersin.Belki yine o bildiğim sesinle.Adımı söylersin diye bekledim.
Gelmedin…
Gidiyorum be dünya...
Yalanlarla dolu günlerinden,Saatlerinden,her bir saniyenden gidiyorum.
Senin olsun yaşatmadığın hayallerim.
Senin olsun boşa çıkardığın ümitlerim.
Canını canıma kattım.
Ömrünü alnıma yazdım.
Ömrümün bütün renklerini seninle buladım.
Her rengi bir gökkuşağı oldu.
Her rengi eşsiz bir güzelliğe savruldu.
Bütün renklerin içinde sen vardın.
Yandım,bittim öldüm mü?
Nasıl unuttum gördün mü?
Sen bensiz nasılsan artık
Bende öyleyim çözdün mü?
Git,git yürü be koçum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!