Aldın ya ruhumu geriye ne kaldı
Bedenim çürüdü gözlerinde
Neyim var neyim yok aldın ya
Nefesim mi istediğin al onu da
Ben aşk kadınıyım…
Duygularımı zirvelerin en tepesinde yaşarım.
Dünyayı unuturum;
Yaşama sebebim yalnızca âşık olduğum adam olur.
Ben aşk kadınıyım…
Dolu dizgin yaşarken duygularımı,
Beni en çok sana inanmışlığım yaraladı.
Yaralarımla öğrendim yaşamayı.
Sen giderken kapıyı değil,
içimde sana açılan bütün yolları kapattın.
Ben şiir yazmıyorum...
Ben, İçimde konuşmaya cesaret edemeyen Sessizliği kâğıda bırakıyorum.
Kim bilir... Belki de bu yüzden Her mısram biraz mezar, Her kelimem biraz doğum.
Bir gün Kalbimi tarttılar. Gramı çıkmadı. Çünkü acının ağırlığını Hiçbir terazi ölçemiyormuş.
Ben en çok, Hiç yaşanmamış ihtimallere ağladım. "Gelseydi..." "Deseydi..." "Kalsaydı..." İnsanı bitiren olan değil, Olabilirdi dediği şeylermiş.
Şimdi soruyorum gökyüzüne:
İmkânsızlıklar içinde sevdim seni
Kara gözlü yarimin,evvelim
Kokusuna doyamadığım ebedim
Kalbime yazdım adını mühürledim
Sen...!yolum
Sen yaşa,
Yeter ki sesine hasret bırakma.
Bülbüller susuncaya kadar,
Gün sabaha eremeyene dek yaşa.
Yaşa ki...
Beni sesine hasret bırakma.
Beni Sesinin Sessizliğine Mahkûm Etme
Sakın...
Ağlama, dayanamıyorum.
Ne içine akıttığın gözyaşlarına,
Ne de sesinin kesilip boğazında düğüm olan kelimelerine.
Yutkunduğundaki o sese dayanamıyorum.
Gece yine sessizce çöktü şehre,
Adını taşıyor rüzgâr bu gece.
Bir sen eksiksin bütün resimde,
Her şey yerinde ama sen nerede?
Biraz kırılmış bir kalbin içinden geçsin bu şiir…
Sadece aşk değil; yorgunluk, özlem ve insanın kendini bile kaybetmesi olsun içinde.
Geceyi omzuma alıp yürüdüm bu şehirde
Sokak lambaları bile benden daha umutluydu
Ben ise içimde kırılmış aynalar taşıyordum
Nehirleri taşırdıda gözyaşlarım
Bir sen göremedin tek damlasını bile
Yaktı kavurduda içimde yanan ateş
Dağları ovaları
Bir sen göremedin tek bir kıvılcımını bile
Bağırdım haykırdım da yer gök inledi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!