Araftayım ben.
Çıkmaza doğru sürüklenen, sonunun ne olacağı bilinmeyen bir araftayım.
Bir yanım cehennem ateşi, bir yanım yok.
Sevmek zordur diyorlar
Ben zoru sevenlerdenim
Unutmak kolay derler ya hep
Kolay olan sevilirmi hiç
Tenler birleşmedikten sonra
Seni sevmek,
bir şehrin bütün ışıklarını söndürüp
yalnızca bir pencereye bakmaktı.
Geceyi gece yapan karanlık değilmiş meğer,
insanın içinde susturamadığı birinin
Sana kavuşmayı değil,
sana doğru eksilmeyi öğrendim.
Bilmiyorum ki; sevdalar
vararak mı ? Bekleyerek mi büyür.
Seni sevmek
bir saatin içinden zamanı sökmekti;
akrep sustu,
yelkovan küstü,
gece kendi kuyusuna eğildi.
Ben sana
Aşk huysuzlaşır,
vedalar sessizleşir.
Yakın olan mesafeler
sessizlikle mühürlenir;
birbirine değmeden eskir eller,
aynı odada iki ayrı uçurum büyür.
Bir bakışınla başladı,
İçime dolan ateşin.
Sözlerin değince değişti,
Duyguma değen nefesin.
Ne sana ne bana,
Ben babasız büyüdüm…
Bir çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu gölge
Hiç düşmedi üstüme
Ne omzuma alınmışlığım var benim
Ne “aferin” diyen kalın bir ses
Ben daha küçük yaşta öğrendim
İstemem sende ne gam ne de keder,
Çıkar hançeri kalbinden.
Vur kalbime, karışsın yeryüzüne;
Aksın son damlasına kadar… Helaldir sana.
Bitecekse kalbindeki acı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!