Eski Aynalar Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bir ömür el ele omuz omza yürüdük
Kaç bahar geçirdik,
Kaç hazan yapraklarımızdan olduk
Ey eski aynalar, söyleyin bana,
Eski zamanlar da böyle mi yaşardık.

Neden selâm vermez oldunuz bana,
Neden gözleriniz dalgın ve suskun
Hani şu içimde gülen bir çocuk,
Hangi karanlıklarda kayboldu bugün

Bir köşede gençlik, bir köşede aşk,
Bir başka köşede yarım bir hayat.
Söylenmeyen sözler,
Ertelenmiş günler,
Hepsi içimde eskilerden birer hatıra

Cüzdanda solmuş bir resim buldum,
Renksiz, küçük, mahzun bir çocuk
Baktım gözlerine uzun uzun bir an,
Sanki o bakıyordu bana bir ömür.

— Söyle, ey çocuk, sen kimsin böyle
Neden gözlerinde kederim uyur
— Ben senin dünyaya güldüğün çağım,
Henüz hiçbir derde boyun eğmemiş.
Sen benim büyümüş, yorulmuş hâlim.

Yolları yürümüş, kendine ermemiş.
Bir zaman sen vardın,
Bir zaman bendim,
Şimdi ikimiz de bir resimdeyiz.

Ey eski aynalar, şimdi anladım, hali
Bazen bir ömrün bütün hüznünü
Bir çift göz taşırmış, yüzün yerine.
Gençlik uzaklarda, ömür kapıda,
Bir çocuk ağlarmış insanın içinde.
Ve insan kendine baktığı zaman
Bir yabancı görürmüş kendi yüzünde.