Son bahar mevsimi hayatımızın
Kuru yaprak gibi dökülüyoruz.
Sırası gelenler gider ansızın
Boş yere telaşa kapılıyoruz.
Yaşanan bu hayat ne de kısaymış
Yüreğimi yakan aşkın odudur
Çektiğim çilenin sebebi sensin.
Deşme dertlerimi keder doludur
Bir dokunsan bana,bin ah dinlersin.
Mutluluk bir hayâl,sense serapsın
Zaman,akıp giden bir nehir
Hasret,yakan ateş gibidir.
Kâlp de kalan duygu bir zehir
Çare yok ki,elden ne gelir.
Özlem duysak bile maziye
Beklenen o vakit henüz gelmeden,
Hadi çıkıp ta gel,gel bir an önce.
Ruhuma yıllardır acılar veren,
Hasretliğin bitsin,döndür sevince.
Hasrete dayanmak çok geliyor.
Bu gece mehtap ta ay,seni gördüğünde
Kıskanıp bulutlara saklandı gizlice
Yıldızların bir teki yoktu gökyüzünde
Senin gözlerinde parlaklığı görünce.
Deniz coştu,dalgalar birbirinle konuştu
Gönlümün kapısını
Kapatmadım ben sana.
Gönülden çağrışımı
Duyup ta anlasana.
Bu gönül seni sevdi
Nice yıllar oldu sen gideli yâr
Deli gönlüm üzgün,her günüm efkâr
Nasıl gelip geçti şu uzun yıllar
Deli gönlüm üzgün,her günüm efkâr.
Sen bir avcı idin,ben de bir şikâr
Gözlerimin içine,
Bakınca göreceksin;
Yıllar yılı duruyor,
Gizlediğim hâyalin.
Ne hasretin gözyaşı,
Diyorlar ki bana unut sen onu,
Başından belliydi bu aşkın sonu.
Tek taraflı aşkın yoktur faydası,
Kader bazen yapar böyle oyunu.
O çoktan unutmuş belli ki seni,
Ağlayıp, sızlansak ta,
Yıllar ömürden çaldı.
Mazideki anılar,
Gayri hatıra kaldı.
Hayatın son demleri,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!