Hayat ne on sekiz,
Ne de kırktan sonra başlar.
Bir kahkaha patlarken sokakta,
Bir çocuğun gözlerinde,
Işık yanarken,
İşte oradadır hayat.
Ne yapsam olmuyor,
Bir yanım hep eksik.
Sokağa çıkıyorum mesela,
Rüzgar bile başka esiyor.
Bir çay söylüyorum kahvede,
Yüzün gülmese de,
Bir umut taşısın gözlerin.
Çünkü bazen bir bakış,
Bütün karanlığı deler.
Sessizlik sarsa da içini,
Kim neyi bıraktıysa arkasında,
Bir gün döner,bulur yolunu.
Rüzgâr,savurduğun sözü,
Getirir geri.
Tam da sustuğun anda.
Bir his diyor ki bana,
Her şey güzel olacak.
Gecenin karanlığına
Bir ışık düşüyor uzaktan.
Umudun sesi gizli bir fısıltı,
Gecenin en koyu yerinde,
Umutsuzluk sarar dört bir yanı,
Bir sessizlik çöker ansızın.
Ve sonra bir kıvılcım yanar içten.
Her şey yeniden başlar…
Yaprak,
Sıkılmıştı ağaçtan,
Kurtulmak ister gibi dalından.
Yere düşmek için,
Aramıştı bir bahane.
Yine sabah oldu.
Perdeye vuran,
Güneş değil,sanki eski bir anı.
Kahve kokusu değil içimi yakan,
Sensizliğin ağır hatırası.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!