Bu günler de geçecek elbet.
Yeniden sarılacağız yaşama.
Belki kahkaha atmayacağız ama,
Dudaklarımızda bir madalyon gibi,
Duracak tebessüm.
Bir gecenin koynundayım.
Sözlerim duvara çarpıp,
Geri dönüyor.
Karanlık,adımı biliyor,
Ben susmayı öğreniyorum.
Gecenin en karanlık zamanı,
Çekilmiş sokaklardan ayak izleri.
Sönmüş şehrin ışıkları,
Uyumuş evlerinde yorgun kişiler.
Ben karanlığın bu kör halinde,
Geceler bitmiyor,
Uzayıp gidiyor saatler.
Duvarlara çarpıp dönen sessizlik,
Bir adım ötemde oturuyor gibi,
Yüzü yok.
Ama tanıyorum onu..
Güneş ufuğu aştığı zaman,
Bir köşeye yatar geceler.
Özlemler depreşip taştığı zaman,
Hüzünün ateşini yakar geceler..
Karanlık yerleşti bak yeryüzüne,
Gecenin en siyahında,
Bir düşün gölgesiyim.
Umudun bittiği yerde,
Kendime dönüyorum yeniden.
Toprak susmuş,
Sessizliğin kıyısında,
Ay ışığında titreyen düşlerim var.
Sen mi geçtin,
Rüzgâr mı çarptı yüzüme.
Kimse bilmiyor,
Nasıl yanar içimde,
Bir gece daha,
Kimseler bilmeden,
İndi üzerime.
Ne bir ses,
Ne bir adım.
Yalnızca kalbimin yavaşça,
Bazen dalıyor insan,
Öyle uzun uzun…
Ne bir ses var etrafta,
Ne de acelemiz bir yere.
Geçip giden ömrün ucundan,
Bazen dalıyor insan,
Öyle uzun uzun…
Ne bir ses var etrafta,
Ne de acelemiz bir yere.
Geçip giden ömrün ucundan,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!