Kim demiş gözyaşı yenilgidir.
Gözden düşerken,
Bazen göğe çıkar insan.
Kim demiş geceler kör.
Bazen karanlıkta,
Sözün yorgun,dilin suskun,
Gözlerin duvarlara çarpıyor.
Bir sır var içinde,
Ama sırların da,
Tükenmiş sabrı var.
Kim haklı, kim haksız söyle?
Sözler keskin, kalpler yorgun.
Herkes kendince masum,
Herkes birine kırgın.
Bir aynada bin yüz görürüz,
Gözlerinde saklı akşam,
Rüzgâr esince kalbim üşür, bilmezsin..
Bir adım gelsen,kalbim susar belki,
Ama sen sessizliğin,en derin yerindesin.
Adını andığımda titrer içim,
O geçti buradan,
Tüm güzelliğiyle,
Kırmızılı o kadın...
Öyle bir alev sardı ki içimi,
Yandıkça,
Yanacağı geliyor insanın.
Karanlık çöktüğünde,
Bir el uzanır sessizce.
Yaralı bir gönüle merhem,
Üşüyen bir bedene sıcaklık olur.
O el sensin,Kızılay.
Kokun duyuluyor havada,
Doya doya içime çekeyim seni.
Rüzgâr bile kıskanır bazen,
Taşır teninin esintisini.
Bir gül açar adın geçince,
Üstüme yıkıldı,
Dağ gibi bir hasret.
Yaraları sarmaya,
Alışıp unutmaya,
Yıllar yetmez.
Koca bir hayat lazım.
Koş atım koş,
Rüzgar vursun yüzüme.
Toprak savrulsun izimizde,
Gökyüzü yankılansın,
Nalların sesiyle.
Ah o sevmelerin,
İçime içime akmakarın,
Beni derinden yakmaların,
Deli ediyor beni..
İnadına yazmak geliyor içimden, Yazamıyorum..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!