DEVREDİLEN EMANET Şiiri - Adil Aydın

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Adil Aydın
12

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

DEVREDİLEN EMANET

DEVREDİLEN EMANET – Bir Ailenin Sessiz Hafızası: Savaş yıllarıydı. Ülke savaşın dışında kalmıştı ama savaşın gölgesi kıyıdaki yerleşimlere kadar uzanıyordu. Askerler uzun nöbetler tutuyor, kışın sertliği hayatı daha da ağırlaştırıyordu. 1. BÖLÜM – KIŞIN ARDINDAN Genç bir asker, böyle bir kışta görev başındayken hastalandı. Karın ve soğuğun altında geçen günlerin ardından evine gönderildi. Aile içinde anlatılanlara göre, eve dönüşünden kısa süre sonra hayatını kaybetti. Ardında bir eş ve iki küçük çocuk bıraktı. Ölmeden önce eşinin elini tuttu, kendisinden yaşça küçük kardeşinin avucuna bıraktı. Bu sahne, aile hafızasında yıllarca saklandı. O sırada söylenen sözler zamanla unutulmuş ya da değişmiş olabilirdi. Fakat hareketin taşıdığı anlam unutulmadı: Bir emanet devrediliyordu. Küçük kardeş henüz kendi hayatını kurabilecek yaşta değildi. Buna rağmen ağabeyinin ardından geride kalanların sorumluluğu, zamanla onun hayatının bir parçası olacaktı. Yoksulluk, o günlerde ailelerin önüne ağır kararlar koyuyordu. İki çocuk bir süreliğine bir bakım kurumuna verildi. Ancak oradaki hayatlarından memnun kalınmadığı için aile onları geri almak istedi. Küçük kardeş ve bir yakını çocukları görmek üzere kuruma gitti. Sonrasında çocuklar yeniden aileye katıldı. O dönemin bazı yörelerinde, ölen ağabeyin eşinin küçük kardeşle evlendirilmesi, kadının ve çocukların aile içinde korunmasının bir yolu olarak görülürdü. Bu ailede de benzer bir evlilik gerçekleşti. Kadın, yeni eşinden belirgin biçimde daha yaşlıydı. Bu kararın nasıl alındığına ilişkin anlatılanlar sınırlıydı. Kadının kendi ağzından aktarılmış bir hikâye yoktu. Onun sessizliği, yaşadığı dönemin koşulları kadar kişisel hayatının bilinmeyen taraflarını da saklıyordu. Zamanla aileye yeni çocuklar katıldı. Aynı çatı altında farklı geçmişlerden gelen çocuklar, ortak bir hayatın içinde kardeş oldular. Aralarında bir ayrım gözetilmedi. Hayat onları zaman zaman farklı yerlere savursa da kardeşlik bağları sürdü. 2. BÖLÜM – YOL AYRIMI Yıllar geçti. Ailenin küçük çocuklarından birinin annesiyle babasının hayatı farklı yönlere ayrılmaya başladı. Baba başka bir yerde çalışıyor, anne ve çocuk ise köy hayatını sürdürüyordu. Bir gün baba köye geldi. Evin ve geçim için kullanılan hayvanların elden çıkarılmasının ardından yeniden yola koyuldu. Küçük oğlu da bir süre onunla yürüdü. Ayrılık vakti geldiğinde baba durmadı. Çocuğun yüzüne uzun uzun bakmadı, omzuna dokunmadı. Yalnızca bir cümle söyledi: “Annene iyi bak.” Çocuk henüz küçük yaştaydı. Bu sözün ağırlığını o gün ne kadar anlayabildiği bilinmez. Ancak baba gittikten sonra annesiyle uzun bir süre baş başa kaldı. Günlük hayatın işleri, evin sorumlulukları ve geçim mücadelesi çocuğun da omuzlarına bindi. İki kişi, kendi imkânlarıyla hayatı sürdürmeye çalıştı. Baba geri dönmedi. Zamanla başka bir kadınla yeni bir hayat kurdu. Anne ile baba arasında bu konuda daha önce tartışmalar yaşanmıştı. Çocuk da olan bitenin farkındaydı. Kırgınlıklar vardı; buna rağmen baba ile oğul arasındaki bağ bütünüyle kopmadı. Yıllar içinde görüşmeler sürdü. Önce ölümle, ardından bu sessiz gidişle hayatı iki kez yarım kalan anne, suskunluğunu bozmadan kendi köşesinde yaşamaya devam etti. Bir zamanlar bir ağabeyin küçük kardeşine bıraktığı sorumluluk, şimdi bir babanın oğluna söylediği tek cümlede yeniden ortaya çıkmıştı. Emanet, bir kez daha el değiştirmişti. 3. BÖLÜM – DAĞILAN ÇOCUKLUK Bu çocuğun çocukluğu tek bir evde, tek bir yerde geçmedi. Henüz küçük yaşlardayken aile yakınlarından birinin yanına gönderildi. İlkokula orada başladı. Sonraki yıllarda köye döndü; ardından annesiyle birlikte başka bir yerde yaşadı. Eğitim hayatı, ailenin şartlarına göre farklı yerlerde devam etti. Annesiyle birlikte kaldığı bir dönemde, şehir merkezinden uzak, tek odalı bir evde yaşıyorlardı. İmkânları sınırlıydı. Hayat, küçük ayrıntılarla ve gündelik ihtiyaçları karşılamaya çalışarak sürüyordu. Bir gün büyük kardeşlerinden biri onlara para gönderdi. Çocuk, bu parayla ilk kez tek başına dışarı çıktı. Bir süre dolaştıktan sonra bir sinema salonuna girdi. İçeride bir savaş filmi oynuyordu. Salon karanlıktı. Bir süre sonra dışarının da karardığını düşündü. Akşam olduğunu sanarak filmi yarıda bırakıp dışarı çıktı. Oysa gün henüz bitmemişti. Karanlık salon, çocuğa akşamı düşündürmüştü. İlk sinema deneyimi, dışarıdaki gün ışığıyla karşılaşınca yarım kalmıştı. Çocuk büyüdükçe yine başka bir yakınının yanına gitti. Ortaokul yıllarının bir bölümünü onunla geçirdi. Babası ise başka bir yerde, yeni ailesiyle yaşıyordu. Çocuk babasına karşı kırgın olsa da zaman zaman onu görmeye gidiyordu. Bir okul tatilinde, babasını ziyaret etmek için izinsiz bir yolculuk yaptı. Okulun izin vermeyeceğini biliyordu. Yanında yaşadığı yakını bu gidişten haberdardı. Dönüşte okul yönetimi tarafından cezalandırıldı. O yıllarda disiplin cezaları yalnızca okul defterlerinde kalmıyor, bazı resmî kayıtlara da işlenebiliyordu. Bu yolculuk da çocuğun hafızasında yer etti. Sonraki eğitim yılları büyük şehirde devam etti. 4. BÖLÜM – CEVAPSIZ SORU Gençlik çağına yaklaşırken askerî bir okula girmek için sınavlara katıldı. Yazılı aşamayı geçtikten sonra yüz yüze görüşmeye çağrıldı. Görüşmede bir kadın subay dosyaya baktı ve sorular sormaya başladı. Sorulardan biri doğrudan aile yapısıyla ilgiliydi: “Kaç üvey kardeşin var?” Genç, kardeşlerinin sayısını söyledi. Bundan sonra başka soru gelmedi. Görüşme sona erdi. Dosyada ne yazdığını bilmiyordu. Görüşmenin neden bu kadar kısa sürdüğünü de öğrenemedi. Okula kabul edilmedi. Yıllar sonra, üvey kardeşi olanların askerî okullara alınmadığına ilişkin bir söylenti duydu. Yine de o soru hafızasında kaldı. Bir zamanlar aynı ordu için görev yapan bir asker, ağır kış şartlarında hastalanmış ve hayatını kaybetmişti. Ardında bıraktığı çocuklar, küçük kardeşinin ailesine katılmıştı. Yıllar sonra o ailenin içinden yetişen bir genç, aynı kurumun kapısında aile bağlarıyla ilgili bir soruyla karşılaşmıştı. Geçmişteki fedakârlık ile bugünkü karşılaşma arasında açıklanamayan bir mesafe vardı. 5. BÖLÜM – TAŞINAN Bir ailenin hafızası bazen uzun anlatılarda değil, birkaç kısa anda saklıdır. Ölüm döşeğindeki bir ağabeyin eşinin elini küçük kardeşine bırakması… Yıllar sonra bir babanın oğluna söylediği “Annene iyi bak” cümlesi… Bu iki an arasında yıllar, ayrılıklar ve değişen hayatlar vardı. Fakat ikisinin de merkezinde aynı düşünce duruyordu: Geride kalana sahip çıkmak. İlkinde, genç bir kardeş ağabeyinin ardından kalan kadının ve çocukların sorumluluğunu üstlenmişti. İkincisinde, küçük bir çocuk annesiyle sürdürdüğü hayatın içinde kendisine düşen sorumluluğu taşımaya başlamıştı. Aynı anne babadan doğmamış çocuklar, zamanla birbirlerinden ayrılmayan kardeşler olmuştu. Farklı yerlerde büyümüş, farklı yollar izlemişlerdi. Ama birbirlerinin hayatında kalmışlardı. Bu hikâyede kimlerin nerede yaşadığı, hangi okulda okuduğu, hangi yoldan geçtiği artık önemli değildi. Önemli olan, bir kuşaktan diğerine aktarılan duyguydu. Çünkü aile bazen aynı evde büyümekle değil, zor zamanda birbirinin elini bırakmamakla kurulurdu. Ve emanet, yalnızca birine bırakılan bir şey değildi. Emanet, sessizce devralınan ve ömür boyunca taşınandı.

Adil Aydın
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 23:43:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!