Hala Taşıyorum Şiiri - Adil Aydın

Bugün şimdiki eşim ayağını burktu; bileğinde zedelenme ve çatlak var. Onu hastaneye götürdüm. Hastane koridorunda tekerlekli sandalyeyi yeniden itmeye başladığım o an, her şey bir film şeridi gibi aktı gözlerimin önünden. Üniversite birinci sınıftaydık. Okulun amfisinde hemen önümdeki sırada oturuyordu. Sıranın üzerindeki silgide yazan ismini okuyarak başlamıştım onunla sohbete. O silgiyi hiç unutmadım. O gün başlayan hikaye tam kırk yıl sürdü. Sonunda onu kanserden kaybettim. O yılları bugün tek tek hatırlasam da ne bu satırlara sığar ne de kelimelere. Ama o kırk yılın içinden bir tek an var ki, zaman üzerinden geçmiyor; olduğu yerde donup insanın ömrünün tam ortasına yerleşiyor. Eşimi hastaneye götürdüğüm o son günü hatırlıyorum. Evimizle hastane arası topu topu yüz metreydi. Yürüyerek iki dakikada varılacak o kısacık mesafe, o gün hayatımın en uzun yoluna dönüşmüştü. Onu evden çıkarken tekerlekli sandalyeye oturttum. On üçüncü kattan asansörle aşağı indik. Apartmandan çıkıp hastaneye doğru sürmeye başladığım o sırada, tekerleklerin kaldırımdaki sesi arasında başını çevirip sordu: "Ben bir daha yürüyebilecek miyim?" İnsanın boğazına koca bir yumru oturduğunda bile sesini titretmemesi gerekiyormuş. O an bunu öğrendim. Hiç tereddüt etmeden, sesime bütün inandırıcılığımı yükleyerek, "Yürüyeceksin tabii ki de" dedim. Oysa biliyordum. Son evrede olduğunu, bu gidişin bir dönüşü olmadığını, o yüz metrelik yolun bir daha geri dönülmeyeceğini biliyordum. Dilim ona umut verirken, içimde bir yerler çoktan yıkılmıştı. Bir insana verebileceğiniz en zor teselli, gerçeği bildiğiniz halde onun tutunabileceği tek dalı kırmamaktır. O gün sandalyeyi değil, onun umudunu taşıyordum. Kalkmadı. O günden yaklaşık üç ay sonra aramızdan ayrıldı. Hastanedeyken benden son bir şey istemişti; çok sevdiği o yere, Kazdağları'na gitmek... Vefat edince belediye aracına bindirdik onu. Yanımızda üç cenaze daha vardı. Yol boyu diğerleri birer birer indirildi; en son biz kaldık. Ertesi gün, çok sevdiği o dağların eteklerinde toprağa verdik onu. Mezarı şimdi orada. Sonra hayat aktı. O ev artık yok. Ben de başka bir yerde, başka bir hayattayım. Bugün koridorda o sandalyeyi iterken anladım. On üçüncü kattan inişimiz, o yüz metrelik yol, Kazdağları'na uzanan o gece ve bir silginin üzerinde başlayan kırk yıl... Hepsi yeniden geldi. Gözlerim yaşardı. Eskiden elimle taşıyordum, şimdi içimde taşıyorum. İnsan yeni bir hayata yürüse de bazı tekerlek sesleri hep aynı yere, o hiç unutulmayan hatıraların kıyısına çıkıyor.