İçimde Yaşayanlar Şiiri - Adil Aydın

Evler kerpiçti. Yazın eşikte yatardık. İlki Harman zamanı. Kapının önündeki düzlüğün yanındayım. Bir köpek dolanıyor. Yabancı olduğu belli. Bizim köyün köpeklerine benzemiyor. Rengi... koyu sarıyla açık sarı karışık. Alacalı. Biz belek deriz o renge. Adı da öyle kaldı. Belek. Bir daha kapıdan ayrılmadı. Eşiğin dibine kıvrılırdı. Nereye gitsem peşimde. Çocuklar bile kıskanırdı, o kadar güzel köpekti. Bir gün o kara köpek var ya, biraz vahşi olan, saldırdı Belek'e. Toz duman. Bir baktık Belek yıkmış onu yere. Sonra bir ihtiyar geldi harmana, ak sakallı. Belek fırladı, iki ayağını adamın göğsüne koydu, öper gibi. İhtiyar dedi, bizimdi, bir gün bağırdım, küstü gitti dedi. Demek size gelmiş. Küsmeyi bilen hayvandı vesselam. Kışın kar çok yağardı oralarda. Bir sabah kalktım, Belek yok. Gece havlamış çok. Duymamışız. Aradık. Kurtlar inmiş gece kapıya. Götürüp köyün dibine, harmanın bittiği yere gömdük. Herkes toplandı başına. Ondan sonra ben eşikte yatmadım hiç. İkincisi Aradan yıllar geçti. 15 günlük bir enik aldım. Çocuklara. İki sene baktım. Sonra olmadı. Ege'de bir köylüye verdim. Köylü kucağına alırken baktı bana. Hiç ses etmedi. Havlamadı. Sadece baktı. O bakışı anlatamam. Sanki razı olmuş gibi. Kadere değil, bana. Hiç unutmadım o bakışı. Üçüncüsü Kasabada bir beyaz köpek vardı. Benim değildi. Yurdun köpeğiydi. Yanında bir de siyahı vardı. Gelirlerdi bana. Marketten mama alırdım. Alışmışlardı çok. Bir gece kasabanın köpekleri saldırmış bunlara. Tedaviye yolladık dediler. İki ay geçti, aradım. Barınağa verdik dediler. Gittim, beyaz yok. Sahiplendirdik dediler. Sadece doymak istemişti. Sevilmek istemişti. Üçü de gitti işte. Biri kavga ederek, biri bakarak, biri sessizce. Ama üçü de bende kaldı. Hala içimde yaşıyorlar.