Bayram Şiiri - Adil Aydın

Bu Bir Şiir Değil
Bayram günleri, çocukların hafızasında en derin izleri bırakan anlardır. Benim yaşımdakiler için çocukluk anılarının yeri bambaşkadır. Akranlarım o günleri anımsadığında yüzlerinde beliren o muzip gülümsemeyi çok iyi bilirim; ruhumuzun derinliklerinde o tebessümün sakladığı anlamı hepimiz hissederiz. Bütün bunları ellili yaşların getirdiği o özel duygu dünyasıyla yazıyorum; ne de olsa ben de bir babayım.
Bizim çocukluğumuzda bayram demek, yeni alınmış bir şeyi beklemenin o tarif edilmez heyecanı demekti. Tüm ilklerimizi çocukken yaşamamış olsak da, ilkler her zaman önemliydi.
Beklenen bazen sıcacık bir beyaz yün çorap, bazen bir kara lastik ayakkabıydı. Kimi zaman da ağabeye alınmış kahverengi fitilli bir pantolon... "Acaba ağabeyimin pantolonu bana da olur mu?" düşüncesini çocukça bir mahcubiyetle gizlemeye çalışmaktı bayram.
Bir portakalın turuncusundan ziyade kokusuydu hayal edilen. Çikolatanın, şekerin pek bulunmadığı o yıllarda keşkek vardı, sütlü çorba vardı. Bir de çocuk gözüyle annenin o tatlı, keyifli koşturmacasını izlemek vardı...
Bugün bayram... Ramazan Bayramı, Şeker Bayramı... Bir bayram işte!
Geçenlerde kızımla yazışırken ona sordum: — “Şu kısa yaşamında en çok neyi, kimi sevdin?”
O da içtenlikle yanıtladı: — “Bunu tek bir kişiyle sınırlandıramıyorum.”
Haklıydı; henüz yirmi bir yaşındaydı. Ben de ona şöyle dedim: — “Ben ellili yaşlarımdayım ve artık hayatta en çok kimi sevdiğimi çok iyi biliyorum.”
Kızım, o gençlere has meraksızlıkla "Kim?" diye sormadı ama ben yine de söyledim: — “En çok rahmetli annemi seviyorum!”
Hayatımda sevdiğim diğer insanları da sıraladım elbette ama biliyorum ki özledikçe sevgisi büyüyen, içimde en çok yer kaplayan hep annemdir.
Bugün bayramın ilk günü ama ben annemin mezarına gitmedim. Ziyaretimi ertesi güne, belki daha da sonraya bırakmak istedim. Sanırım annemle baş başa, sakince kalabilmek içindi bu tercihim. Bayramın o ilk günkü kalabalığını, şatafatını, kalıplaşmış rutinlerini ve zaman zaman hissedilen samimiyetsizliğini pek sevemiyorum. Annemle sessiz bir günde kucaklaşmak, sevgimin özünü katıksız yaşamak istiyorum.
Daha önce de bir yazımda dile getirdiğim gibi: "Ne zaman annemi düşünsem, gözlerim buğulanır ve ağlarım."
Tıpkı şu an olduğu gibi...
Hepinizin bayramını kutlarım.