Fısıltıdan Hakikate Şiiri - Adil Aydın

Fısıltıdan Hakikate: Öze Dönüş Çağrısı Bir zamanlar cem, fısıltıyla yapılırdı. Büyükler kelimeleri yüksek sesle söylemez, birbirinin kulağına fısıldardı. Bu bir korku değil, bir koruma içgüdüsüydü. Yol, o fısıltının içinde saklanarak bugüne geldi. O fısıltıyı duyan çocuklar, neyin saklandığını bilmeden, saklanması gereken bir şey olduğunu sezerdi. İşte o his, bir kuşağın ilk hafızası oldu. Köyde yol, rızalıkla ve lokmayla yaşardı. Kış bastırınca yollar kapanır, köy aylarca dünyadan kopardı. Pir, dede ev ev dolaşır, her evde bir lokma paylaşılırdı. İnsanlar birbirine sığınarak ayakta kalırdı. İnanç, kitaplarda yazan bir bilgi değil, hayatın ta kendisiydi. Komşunun derdi, senin derdindi. Bir lokma, bir rızalık, bir sohbet... Yol, tam da bu sadeliğin içinde yaşardı. Sonra köyden kente göç başladı. Şehir, hepimize yeni bir hayat vaat etti ama bizden sessizce bir bedel istedi. Ayakta kalmak için kimliğimizi geri plana itmemizi istedi. Çoğumuz farkında olmadan bu bedeli ödedik. Şehirde gizlenme bireyselleşti. Köyde birlikte saklanan cem, şehirde tek başına yaşanan bir suskunluğa dönüştü. Dışlanmamak için inancını saklayan, oruç tutuyormuş gibi yapan, dilini saklayan bir kuşak oluştu. Çocuk yaşta atölyede, okulda, sokakta yaşanan o sessiz uyum çabası, aslında bir kimliğin yavaş yavaş silinmesiydi. Kimse kimseyi zorla değiştirmedi, ama hayatın kendisi bizi değiştirmeye zorladı. Asimilasyonun en sessiz darbesi ise dilde oldu. Bir halkın hafızası olan anadil, evlerin içinden çekildi. Evde anne hariç herkes Türkçe konuşmaya başladı. Anlayan ama konuşamayan bir ara kuşak, hiç bilmeyen bir yeni kuşak oluştu. Dil gidince deyiş de, sohbet de, yolun dili de eksildi. Çünkü bir inanç sadece ibadetle değil, dille, türküyle, deyişle, sohbetle taşınır. Dil çekilince, hafıza da çekildi. Gençlik yıllarında memleket meseleleri, evrensel söylemler ve o uğurda ödenen ağır bedeller, kendi kökümüzü sormamızı geciktirdi. Herkes büyük ideallerin peşindeydi. Bizim gibi köyden kente gelen gençler, kökünden koptu. O fısıltıyla yapılan cemlerin bilgisi, büyük ideallerin ve ödenen bedellerin gölgesinde kaldı. Yıllarca ne dilimizi merak ettik ne yolumuzu sorduk. Bedel ödedik ama o bedelin kendi yolumuza da bir bedeli olduğunu geç fark ettik. Bugün geriye bakınca tablo nettir: Yüzyıllardır süren bir kimliksizleştirme, son 50 yılda şehirleşmeyle hızlandı. Şehirleşme sadece evleri değil, hafızayı da değiştirdi. Ayakta kalmak için kimliğini saklayan toplum, bir süre sonra sakladığını kendisi de unutur hale geldi. Oysa bizim inancımız, insanı merkeze koyan Hakikatçi Alevilik, En-el Hak felsefesidir. Kalıplaşmış ortodoks anlayışlarla aynı değildir. Bizim yolumuz doğayla, insanla, rızalıkla yaşar. Bizim yolumuzda insan, hakikatin ta kendisidir. Doğa düşman değil, yoldaştır. Rızalık olmadan yol yürümez. Şehirleşirken biz bu felsefeyi, dilimizi ve yolun erdemlerini kendi ellerimizle terk ettik. Şimdi öze dönüş, bir nostalji değildir. Bir sitem de değildir. Bir çağrıdır. Dilimizi, yolumuzu, rızalık kültürümüzü yeniden hatırlamak; fısıltıyla korunan hakikati artık yüksek sesle söyleyebilmek içindir. Öze dönüş, geçmişe dönmek değil, geçmişin bize bıraktığı emaneti bugüne taşımaktır. Torunlarımızın bu hafızadan yoksun büyümemesi için atılmış mütevazı bir adımdır. Yol, fısıltıdan çıkıp hakikati açıkça söyleyebildiğimiz gün sürecek.