29 Mart 1998 tarihinde Kütahya’nın Gediz ilçesinde doğdu. İlk ve ortaöğrenimini Gediz’de tamamladı. 2021 yılında Kastamonu Üniversitesi İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü kazandı. Edebiyat ve şiir alanındaki çalışmalarını sürdürmektedir.
Her yaşın acemisidir insan.
Her vaktin, her anın, her kalemin…
Bir satıra saklıdır insan.
Bir kelimenin, bir cümlenin, bir satırın…
“İnsan, alışkanlıklarının çocuğudur.”
Bir söz bırakmış zamana İbn Haldun.
Peki…
Hangi alışkanlığın iziydi
yüzümüzdeki çizgiler?
Bir küçük masal anlat bana…
Cam kenarında yarım bıraktığın hasreti anlat.
Beklemenin nasıl bir dua olduğunu,
Özlemenin insanın içine nasıl sessizce yerleştiğini anlat.
“Denizi kaybetme.” derdin.
Çiçekli şiirler yazmama kızıyorsunuz belki, hanımefendi.
Bilmiyorsunuz darmadağın gövdemi;
dolunayın gölgesine saklıyorum.
Karanlıkta oturuyorum;
ne ateşi yakıyorum ne de ışıkları.
Gözlerine baktığım ilk anda
mutluluğun nasıl bir renk olduğunu öğrendim.
Kokunu içime çektiğim o ilk nefeste
yaşamanın yalnızca nefes almak olmadığını anladım.
Ellerin ellerime değdiğinde ise
kendime vardım;
Gökyüzünün karmaşası başlar gecenin en uç saatinde
Kandırır puslu geceyi mavi en koyu ritminde
Yıldızlar kalır siyahın engin dehlizinde
ve bir hilal doğar semalardan
Sessizce ama yırtıcı bir sesle
İyi ki Varsın Dost
Sakin akan bir dere misaliydi dostluğun,
Gönüllere huzur veren en duru yoldu varlığın.
Vefan vardı; eksilmeyen, tükenmeyen,
Kardeşliğin ise zamana meydan okuyan.
Aslında bütün mesele insan kalabilmekteydi;
Aldanma rengine dünyanın, onun da bir hükmü var!
Kuşlara da fazla imrenme, uçmanın da bir edebi var,
Düşmekten korkma sakın, yerin de bir imtiyazı var.
Kalabalık caddelerde seni hissedebilenle kal,
Tuhaf günlerde seni okuyabilmesini bilenle kal.
“Bazı insanlar bir mevsim gibi gelir, gider ama içimizde hep aynı ayda kalırlar. “🍂
Bir kasım ayında, şehrin en sessiz anında,
Kaldırımların ıslaklığında arıyorum o gözleri,
Rüzgâr gibi hoyratça savuruyor içimi,
Her köşe başında yeniden başlıyor özlemin.
Soğuk vuruyor sineme,
Rüzgâr alıp götürüyor bütün hâllerimi.
Yapraklarım dökülüyor usulca,
Arıyorum içimde geçip giden beni.
Gökyüzü direniyor yağmura,
Tıpkı gözlerim gibi…
Kara bulutlar kaplıyor seherimi,
Seni arıyorum o kahve tonlu sokaklarda.
Bir bankta unutulmuş hayaller gibi,
Bekliyorum zamansızlığın kıyısında.
Her geçen ayak sesinde sana benzer bir şey,
Her suskunlukta sesin yankılanıyor her anımda.
Saatler ilerliyor, şehir uykuya dalıyor,
Bir tek içimde dinmiyor bu telaş.
Ne gelen var artık ne de giden,
Susuyor benimle yavaş yavaş.
Belki de sen hiç bu sokaklardan geçmedin,
Belki de ben seni hiç burada aramadım.
Belki kaybettiğim sen değildin aslında,
Ve Ben en çok kendime geç kaldım aslında.
Şimdi kasımın son yaprağı da düşerken,
Bir dilek tutuyorum ıslak kaldırımlara.
Ya seni getir bana eski bir sabah gibi,
Ya da öğret beni sensiz kalan yarınlara.
Ve bir gün diner mi bilmem bu sonbahar,
Silinir mi gözlerimden o eski manzara?
Belki bir sabah, güneş vurur yeniden yüzüme,
Ama ben yine de seni ararım
Kasımın kahve tonlu sokaklarında…
Nazenin ömrümüzün bir dizinidir bu;
Kaybolmuşluklar içinde çırpınan hisler.
Yaşam senaryosunda söylenip geçen deyişler,
Dünya meşakkatinde yitip giden gidişler.
Var sandığımız, ama çoktan yok olmuş inişler.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!