Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

SON YARAMSIN

Gelişiyle ömrüme bin can olan
Gönlüme derman, yaramı saran
Yalnızlığımı bölen, neşe saçan

Ağaçlar yan yana ve hür
Kuşlar gökyüzünde özgür
İnsanlar neden dövüşür?

Güller, bülbüller öpüşür
İnsanlar neden savaşır,

Ne çok bizden çaldınız
Ne çok kürtleri harcadınız
Doymadınız, doymayacaksiniz!

Hepimiz kardeş miyiz?
Hepiniz kaleş misiniz?

Bu gece yasa büründü siyahları giyinerek
İçimde büyüyen sevgin çiçek açarken
Gözlerim gülüp etrafa ışık saçarken
Sen bana nasıl elveda diyebildin?

Sensizliği toplarken acıyan yanımla

NE BİLİR

Ekmeğini gözyaşına bandırır
Tok olan açın halini ne bilir
Zalimler mazlumu kandırır
Zengin fakirin halini ne bilir

NEBİ OLMAK

Fütursuz bir zamanın
koynunda kıvranırken insanlık,
güven duymanın belirsizliği
yüz çevirmişken dostluklara,

Mutsuzsun, yaşamdan kopmuşsun;
Yitirmişsin son umudunu da sanki...
Ne bekleyenin, ne beklediğin kalmış...
Yalnızlığın kolları arasında üşümüşsün.

Üşüyorum !
Kıştan değil bahardan
Bahardan değil
Yalnızlıktan
Hazan yaprakları döküldü üstüme
Hüzün vurdu yüzüme

Aç gönül sarayını aç sevgilim
Nevroz ateşiyle yandı yüreğim
Üzerinden bin yıl geçse yine seni severim
Kawa'nın dövdüğü demir ile güçlenirim
Baharın renklerinde sana gelirim
Evînamın, her dilden seni severim

Cemreler düşüyor toprağa, suya
Baharı müjdeler nevroz çiçeği
Bizden bin selam olsun kurda, kuşa
Baharı müjdeler nevroz çiçeği

Halaya tutuşur yaşlısı, genci