Suskun haykırır acılarım
Kanadı kırık umutlarım
Kelebekler uçtu yurdumda
Kuşlar su içti avucumda
Gül dikeniyle sevilir
ayıkladım acıları
seni beklerim
şaşkın gözlerim
uzun yolları gözlerim
suskun yıllarım
Zemheride üşüyen al yanaklı bir çocuğum
Tuzakları olan mayın tarlasına düşmüşüm
Hangi kentin misafir evladıyım?
Hangi şehre bedel biçilmişin celladıyım?
Hep acılara gebeyim?
Ben kimim?
Tepeden tırnağa sen olmuşken
Gülü güneşe küstüren gözlerine hapsolmuşken
Varlığını yokluğuma bedel biçmişken
Söyle be zalim, söyle şimdi...
Gitmek mi yoksa kalmak mı daha zor?
Gözlerim yollarını beklemekte;
Adını yazdım buğulu pencereye.
Varlığım, yokluğuna mahcup!
Bu sana yazdığım son mektup.
SON ŞİİRİM
Son şiirim adı elveda...
hayattım ve tüm yaşantım
koca bir son ve bitti...
elveda demeye fırsat kalmadı,
son gemi kalkıyor artık,
SON YARAMSIN
Gelişiyle ömrüme bin can olan
Gönlüme derman, yaramı saran
Yalnızlığımı bölen, neşe saçan
Ağaçlar yan yana ve hür
Kuşlar gökyüzünde özgür
İnsanlar neden dövüşür?
Güller, bülbüller öpüşür
İnsanlar neden savaşır,
Nice yıllara xezalam...
Seninle bir değil bin yıl yaşamaya değer
Seni sevmek, bir ekmeği bölüşmektir
Dağların yamacında akıp giden su misali
Senden akıp gitmektir yaşamak
-
Halil Doğan
Tüm YorumlarKalemine yüreğine sağlık...