Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Zindanlar ağır gelir çocuklara efendiler
Duvarlar yıkılır çocukların çığlık sesine
Saç tellerin dağılmış yüzüne güzel kadın
Öfken bin parçaya bölünmüş göğsümde kahrın
Alabildiğine gururlu siluetin gözümde durur

Çık gel baba, çık gel!
Bu mahşeri kalabalığı yırt gel…
Zamanı değil, zamansız bu gidişin.
Gülü dikenine sar gel.
Karanlığı sil gel…

İnsanlığın bir nüshası kalsa bari
Gelecekte çocukları kim koruyacak?
Aklımdan saçmalıklar geçiyor,
Deli deli…
Toplasam çocukları içirsem ölüm iksirini

Can yarim
Yorgun ve suskun geçti seneler
Bunca zaman dizelere imge
Satırlara cümle
Sevgi oldum bazen yüreklere
Silmeye çalıştım öfkeyi, kini, nefreti

Aldı gitti ne var ne yok
Kalbime sapladı bir ok
Aşkın acısı ne çok
Arıyorum çaresi yok

Henüz taze içimde kanar yarası

Karabasan, katran karası ömrü saran,
Yüzümde pençeleri olan bir yaradır çaresizlik.
Kalp atışlarıyla zamanı hesaplayan,
Bir benim mi, benim mi olacak çaresizlik.

Dalında yapraklarımın tek tek döküldüğünü,

Bir eski hüzündür aşk
Gözlerimden uzaklaşırken siluetin
Ayrılık peşinde bakışlarımı hasretine gömmeli
Bir hayli uzun yıllar oldu sevgili
Yırtınır Şiirler Şairler Susunca
Uzakta gölgeler belirir

Çat kapı çık gel gün batımında
Gel, kaldır yalnızlık denen örtüyü
Üfle toprak ananın rahmine
Doğsun mutluluk denen çocuk

Düşlerden bir ev yapalım birlikte

Bir ayrılık rüzgârı esti geçti
Bir yana seni,
Bir başka yana beni savurdu
Umudun ışıldayan yüzü olamadık
Ayrılığın hazin sonu olduk
Hazan yüklü bir zaman diliminde

Sen ki tek memenle
Bebeğini emziren kadın
Sen ki diğer kanserli göğsünü
Kestirip atan kadın
Sen ki beline dökülen örgülü saçlarını
Kazıtan kadın