Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Dostluğuna dünyayı değişmediğim kamil
Kuyuya düşmüş bir çocuk ellerin zembil
İnsanlıktan nasip almış tek sen sevil
İnsanlık uğruna bir değil, bin bir yıl devir

Yüz çevirmiş karanlığa insanlık

Bahar sonsuz/ degil sevdam
Aman vermez/ ölüm gelir
Yaşam sonsuz/ degil sevdam
Aman vermez/ ölüm gelir

Ölüm ve yaşam
İçimde bir boşluk bir uğultu var.
Karanlıkta tek ben varım sanki…
Tüm çaresizlik ve sessizlik,
Bana sunulmuşçasına haykırıyordu.

üşüyorum
yön verdiğim her şey
yol verdi bana

her nefes

ÖMRÜM

Gül yüzlü masum bebeğim...
Yüreğine konan bir kelebeğim.
Bir nefeslik ömre değenim!
Yüzünü dönsen yine severim!

O, "Anne lütfen ölme!" diye haykırdı
Etrafındaki kalabalığa adeta yalvardı
Yakarışlarına vicdansızlar aldırmadı
Oy kadın, söyle bana nedir senin adın

Cennet anaların ayakları altında kaldı

Öyle dolu ki içim

Öyle dolu ki içim bu aralar;
Bütün kuşlar göç etmiş yüreğimin kertelerinde.
Mutlulukları çalınmış gözlerimin ferinde.
Sürgünler yemişim gönlümün kentinde.

Öz geçmiş

insan ne zaman kimlik bilgileri olmadan kendilerini tanıtabilirlerse, işte o zaman özgür bir kimliğe kavuşurlar.

Herkes kendisini kimlik bilgileriyle tanıtır, oysa insan, kimlik bilgileri olmadan da tanıtabilir kendisini. Örneğin; insan olma vasfıyla, duruşuyla, davranışıyla, karakteri ve kişiliğiyle de bir kimlik oluşturabilir...

Alnıma
Alnıma çakılı paslı bir çivi gibiydi
Şakağımda vururdu beni
Terk edip gidişler

Canpazarında kanlı gömleği giymiş
Sürgünler yemişim oy oy oy dersim
Hayatın baharında dünyadan gitmiş
Sürgünler yemişim oy oy oy dersim

Bağrı yanık bahçada güller soluk