Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

İlkelerini sömürgeci güçlerin
Eline teslim eden ihanetçileri
Onursuzları, soyguncuları, hırsızları yaz

Yaz gazeteci yaz
Üşüyen, açlıktan ölen çocukları

EZ DİMİRİM

Derdê dila pir grane
Rengê dinê serhildane
Gula dila qettandine

8 Mart gelmişken; Dünyası kararmış kadınlar gününü düşünün!
Herkes ezdiği, üzdüğü, dövdüğü, sövdüğü
Hakir gördüğü, taciz, tecavüz ettiği
canına kıydığı tüm kadınları bir hatırlasınlar!..
Sonra onları hak edip etmediklerini bir düşünsünler.
Kadınların varlığının tüm dünya ve tüm insanlık için

Ez kürdîm

Bana diyorlar ki; kendini ifade et
Benim ifade özgürlüğüm yok ki
Ben kendimi bilinmeyen dilimle mi
Yoksa bana dayatılan dillerle mi anlatayım

Ez westiya me

Ez çermekî pîr de westiyayî dimeşim
Derdê dinyayê zêde ne giran in dayê.
Ez nikarim durûtiya mirovan ragirim
Deste xayinan ez pîr westiya me dayê.

Farkındalık

Bir serçe ürkekliğinde yürüyorum, kaldırımlar üstünde.
Amonyak kokusu, asfalt kokusu sinyor genzime.
Geçip giden zamanı içiyorum mücadelenin avuçlarında.
Bin yıllık yorgunluk var sanki sırtımda!..

Korkum, yalnız kalmaktan değil;
Yüreğim sevmedi kaç nesil!
Kilitli artık gönül tahtım;
Yalnız başıma da yaşarım.

GEL ARTIK GEL

Sensizlik çöktü yüreğime
Gün, ağır yaralı ve histerik
Hüzünler, hasretler, dertler

Gel de bana sor

Yüreğine kör bıçaklar saplanınca
Darda kalmak neymiş gel de bana sor
Acılar bağrını sarpa sarınca
Darda kalmak neymiş gel de bana sor

Pembe düşler kuruyorum;
Bir göz oda, dört duvar kitap
Bahçeye çıkan kapı aralık
Toprağa basıyorum yalınayak
Tepemde güneş sarımtırak
Gelincik tarlaları boy vermiş