Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Hayvanlar dost,
İnsanlar puşt olmuş.

Neden diye?
Sormayın.

Zemheride üşüyen al yanaklı bir çocuğum
Tuzakları olan mayın tarlasına düşmüşüm
Hangi kentin misafir evladıyım?
Hangi şehre bedel biçilmişin celladıyım?
Hep acılara gebeyim?
Ben kimim?

Tepeden tırnağa sen olmuşken
Gülü güneşe küstüren gözlerine hapsolmuşken
Varlığını yokluğuma bedel biçmişken
Söyle be zalim, söyle şimdi...
Gitmek mi yoksa kalmak mı daha zor?

SON YARAMSIN

Gelişiyle ömrüme bin can olan
Gönlüme derman, yaramı saran
Yalnızlığımı bölen, neşe saçan

Yüreğimde firari bir sevda
Kanat çırpar özgürlüklere
Öfkem sığmaz dağların ardına
Sürgün olur düşerim yollara

Dem vurdum aşka

Gözü kapalı çocukluğumu yaşıyorum
Savaşı, can yakmayı, öfkeyi bilmiyorum ben.
Gökyüzünde yıldızlar yerine mermiler yağıyor
Yağmur yerine kurşunlar düşüyor yüzüme
Adresim belli değil, Suriye’den kaçıyorum ben
Yasam hakkımı arıyorum, savaş istemiyorum

Yaşamla bağı kopmuş bir kadın
Kolay kolay düşler büyütemez
Kopmaz karanlığın çirkinliğinden
Kapatır kendisini kendine bile

Kırılgan bakışlarını boşluğa dikmiş

Her yaranın ayrıdır acısı
Gülüşlerimin farklıdır sancısı
Günüm gecem katran karası
Gitti ömrümün yarısı bitmez yası

Soğuk gecelerin yangınıydı gözlerin
Ah o gözlerin gözlerime değdiğinde
Kar gibi eridim
Gözlerin de yanılttı beni
Sende terk edip gittin vay be!
Kadehler bahanedir sarhoş gönlüme

Hele gelin görün Ardahanı
Yayıkta için köpüklü ayranı
Kışı soğuk sıcaktır insanı
Yüreğe işler unutmayız Ardahanı

Hele gelin görün Ardahanı