Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Pepuk

Çabuk sinirlenmek, öfkelenmek
Unutma hata yaptırır bilir Pepuk
Dönülmez yollara sokar insanı
Pişmanlığın acısını bilir Pepuk

Qurbetî Pîr Zorê

Ro bu ye berfu hevî
Av bu ye çem û ganî
Tuj derde mîn zanî

Ölmeden ölesim gelir bu gece
Mezar kazar, avucuna alır ellerin
Elzem bir sızı olur mesafelerin
Razıyım son nefesim olsun gözlerin

Derya misali vururum kıyılarına

RENKLERİN ANASI

Seni sana nasıl anlatayım?
Sen, Mezopotamya uygarlığı,
Sen,
yediveren güllerin eseri,

Ayak izlerimden tanır beni
geçtiğim tüm yollar
Kulaklarıma şarkılar fısıldıyor rüzgar
rüzgâr gülleri döndürüyor sanki dünyayı
Aşk sarhoşu gecelerin karanlığına düşen
sokak lambaları titrek

Kadının uzuvları günahtır
Sesi erkekleri ayartandır
Topluma bakılırsa şeytandır
Saçlarından asılır kadınlar

Kadınlar kadınlar yaralılar

Çığlık...

Sevgisiz insan sevgisiz aileyi,
Sevgisiz aile sevgisiz toplumu,
Sevgisiz toplum hastalıklı zihniyeti
ve çürümüşlüğü doğurur.

Salkım Söğüt gibi
Uzanırım göllere
Yağmayınca yağmur
Kurur dönerim çöllere

Sahra çölünde

Ne kadar da sahtesiniz,
Yüreklerlerinize ilk dokunanları,
Bir pula satmayı nasıl başarıyorsunuz?

Mideme kramplar düşürenler,
Şimdi başka avlar peşindeler...

Zaman geçiyor;
Gözlerinin rengi grileşiyor
Umutlar uzaklaşıyor.
Biliyorum sevgili,
Sen beni unutuyorsun!
Oysa ne içtenlikle