Ben yaprak döküyorum
Sarardım soldum diyorum
Sen eylül bu normal diyorsun
İlgisizlik sevenin yok oluşu
Yüreğimin ordan oraya savruluşu
Belkide bundandır ne dersin?
Yapraklar birer birer kopuyordu ağaçtan
Bir ağaca baktım bir yaprağa
Ağaç mı usandı yapraktan ?
Yaprak mı vazgeçti ağaçtan ?
Belli ki yaprak ilahi davet almıştı topraktan
Bu haliyle ben hayata sadığım
Varolma şansını yakalar mıyım?
Önceden hiç bir şey söyleyemiyorum
Ama bilesin ki çok umut varım
Şimdi sonsuzluğun,sona erdiği yerden
Koptum o koca dağın zirvesinden
Dağın bağrındaki sarp kayalıklardan
Bir heyelan oldum geliyorum
Sürdüm kaderde önüme ne çıktıysa
Yıkacak herşeyi içimdeki bu sonsuz heyecan
Yutulan sözler iz bırakmaz mı yürekte?
En yüksek çığlıktır suskunluk gerçekte
Kara dehlizlerin varlığı bana koymaz
Beni senden hiç kimse ayıramaz
Kelebeklerin ki kadar renkli olmasa da
Bu albenili hayatı yaşamayı çok sevdik
Aslında biz bu dünyaya ölmeye gelmiştik
Ağlayarak geldiğimiz hayattan ayrılamadık
Bir sabah bana gelsen günün aydın desen
Ne çıkar?
Gittiğin o günden beri ruhumda
Bir günde sen bir ayda sen
Şimdi hangi sahile gitsem
Hangi yakamozları izlesem
Dalgalara adını söylesem
Hepsi senden konuşuyor
Çevremize sunduğumuz şeylerin cesameti kadar
Değer gördüğümüz bir hakikattir
Eksik kalmaya başlarsanız değeriniz düşer
Erkek eksik kaldığı kapıya bir daha gelmez
Sonu Nasıl biter?
Acaba bu fani bilmecenin
Pas kokan fabrikanın hiç dinmeyen
Vardiya düdüğü
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!