Bu diyardan ne acımasız haramiler geçti
Uzun kaftanlı sakallı dik kafalı
Kafalarından büyüktü kahkahaları
Aç gözlüydüler herşeyi istediler
Aldıklarını da ilahi nedene dayandırdılar
Yazık ki birkaç kırık hatıraydı
Affetmek ve unutmak
Merhametli insanın yüreğidir.
Söğüt ağacına benzer insan
Kabaran kabuğu kaldırdın mı
Çürüyen dallara kuşlar konar
Lime lime dökülür insan
Suskun gönülllerde saklı kalan duygular
Tokken kolay nutuk attırır insana
Marifet açken bölüşebilmektir ekmeği
Ve unutma:
Yolların son bulduğu yerde adını fısıldadım
Rüzgâr sesimi duydu da sana getirmedi
Bekleyişime geceyi kandil yaptım
Sabah oldu, ışık bile seni bana göstermedi
Ben nedense varamadım
Bu güzel sevdanın tadına
Yüreğimde ısıtsamda ulaşamadım
O özel duyguların demine
Çok özendim her şeyine
Direndim derdine kasavetine
İçimdeki son duygu da bitti
Ben şimdi hırsımdan ağlıyorum
Sevdim ama sevmeyi bilemeden
Çok inandım şefkati esirgemeden
Yine bir sevda ölümü tutsak içimde
Aman onun da suçu kalmasın üstümde
Onu ben öldürmedim
Bir genç sevda ölümü hiç görmedim
Biliyorum kardeşim sende yoruldun
Yine de bir başımıza dayanacağız
Bizim başka dostumuz mu var
Hoyratlıkla tek başına boğuşacağız
İnsan söylediği söze yakışmalıdır
Yaşanmadan çözülmeyecek sırlar vardır
Kamil olmak için ihlas ile inanmak gerekir
Sevgiyle değişirmiş maşukun bahtı
Garip bir hüzün gördüm gözlerinde
Vakit o vakittir alınacak son bir nefes kaldı
Bu dünya baki değil kimseye kalmaz
Kalan yanlızca bir silik fotograftır
Gidiyorum artık yazık ki arkamda
Kar altında sessizce ağlayan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!