Her zamanki bahtsızlığım
Masadaki içi kararmış
Boş bir fincan gibi
Bir atımlık fala bel bağlar
O güzel gün doğumunda
Birçok insan tatlı uykusunda
Manzaranın şöhretini görmez
Çok seven de
Gün güzel başlar tez biter
Akşam olunca ışığının hükmü kalmaz
Akşamların o alaca karanlığı
Manzaradaki bütün kusurları
Bir dahası olur mu bilmem bu hayatın?
Bir daha gelebilseydim eğer bu hayata
Çok daha deneyimli olacağım kesin
Yine bu derde düşer miydim ne dersin?
O günde oldu sonunda
Bir baktım
Çok sevdiğim o kadına ait
Tüm hissiyatım ölmüş
Duygularım ilgisizlikten çürümüş
Gurbette karnın doyar belki
Ama duyguların hep açtır
Yüreğinin bir yanını hasret
Diğer yanını kahrolası özlem alır
Günah namına ne varsa yapıyorlar
Vicdanda yok sanki hiç umursamıyorlar
Bunun adı resmen korkaklık
İçlerinde İyiler belki var amma
Kötüler çok daha kalabalık
Umudu dipsiz kuyularda sakladım
Kimse almasın da sana kalsın istedim
Çünkü insan koruyamadığını kaybeder
İyi olanı arzulamaz insan,
Bazen sırf doğru yapacağız diye
En sevdiklerimizden vaz geçtik
Hayallerimizden bile uzaklaştık
Şu bahtsız ömrümüzün üstünden
Nice imkansız kuşlar uçtü
Yaban ellerin gül bahçelerinden
Tetikledi tüm yaşadığım acılarımı
Beynimdeki derin depremler
Bir türlü önlenemiyor feryatlarım
Yok oldu çevremdeki dostlarım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!