Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Issız hayaller soğuk ve karanlık gecede
Yaralı yüreklere bir çocuk gibi yaslanır
Sonuçta ne kar uslanır nede kırağı
Bir tutam güneşe muhtaç bırakır
Uyuşmuş ellerin titrek arzulu sıcağı

Bir ses etsem bütün büyü bozulacak
Adını anmasam hasret gemisi gitti gidecek
Limandaki sessizlik daha da büyüyecek
Öyle bir çıkmaz ki bu
Mümkün mü giden yılları geri döndürmek?

Yalanlarıyla hakikati tersyüz edenlerin
İstikbali eskici tezgahında yeni yalancılar arar
Güven karakteri itibariyle kördür,
Ancak ihanet ile gözlerini açar.
Sonrada ne hatayı ne de bahaneyi kabul eder.
Güveni kaybetmek, insanı kaybetmekten daha kötüdür.

İzanı kıtlar için mesai harcamak önemsizdir
Asıl marifet eldeki ile yetinmesini bilmektir
Normal değil mi?
Susamışken suyun rüyasını görmek

Göz göze gelinirse mevsimler ihya olacak
Dudakların dudaklarıma değerse
Dünya yörüngesinden sapacak
Kırdılar sevdanın kalemini seherde asılacak

Bazı insanlar geldiği gibi
Çekip gider hayatımızdan
Ne bir izi nede bir nefesi kalır
Bazıları da çekip gitseler bile
Rüyalarda müthiş izler bırakır
Bazıları da hatıra yüklüdür

Yarısı içilmiş bir sigara gibiyim
Tam orta yerimden atıldım kaldırımlara
Kaldım orta yerde en verimli zamanımda
Belki birkaç yudum daha çekilse

Bayılırım böyle cilveli ayak bileklerine
Parfümü değişik elleri hep yumuşaktı
Tırnaklar parlak ojeli,saçlar boyalı
Gözüm takılırdı kullandığı Jartiyerine

Bir duygulu şiir ol da gel aydınlık sabahlarıma
En iyi uykularımı yokluğun endişesi ile sonlandırma
Sallanan akasya dalları taşınca penceremden
Geldin sanırdım salkım saçak çiçek gölgesinden
Sevdanın sesini ilk sen duyardın dudaklarımdan

Daha önce hiç düşündün mü?
Kaç yıl sevilir bir insan?
Yada sevilmiş gibi görünür?
Kaç sevdadan geri döner insan?
Kimleri tanır kimlere yakın olur?
Kaç kıza sevdalanır insan?