Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Merhametin akıl ile ilişkisi zayıftır
Bu bir yürek meselesidir
Anlata anlata bitiremediğini
Bir gecede sessizce bitirmeni
Akılla nasıl izah edersin?
Buraya geleceğimiz hiç aklımızda yoktu

Merhamete aşık

Aşktan yana kafam karışık
Baktığım yerde değilsin
Gözümün daldığı yerlere de
Ben ulaşamıyorum artık

Beni hicranınla boğarken çok güzeldin
Ayın aksi vuruyordu yüzüne üzgündün
Ben ölüyorum ve sen hala düzgünsün
Şimdi yalnızca yıldızlar kaldı ay yok ortada
Davetkar gözlerin iki iri zeytin tanesi
Saçların altın rengi dalgalanıyor rüzgarda

Dediklerimi unutma sakın
Merhamet ve vicdan
İnsan hayatındaki özgün hislerin
Her halde en önemli ikisidir
Kalıbına bakılmaz yüreğidir
İnsanı insan yapan şeyin öznesi

Yağmur olduysan,
Nereye yağdığının fazla önemi kalmaz
Yıkadığın sokak kadar makbulsün
Kader yükler sana yükünü

Şarkılardan ne kadar çok fal tutmuşuz
Her nağme ayrı bir hatıra sanki
Kat kat şarkılar dinliyoruz
Hatta katı açılmamış şu anki
Bu günde akşam oldu
Kur meyhaneci masayı

Kıştan kalma günler bunlar
Sabahlar oldukça ayaz
Odanın ortasında sobalar
Yanında boya kovasından bozma külek
Doldururlar sobayı ağzına kadar tezek

Duymak istediğim sözcüklerle gel bana
Karşı tepeleri yakan şimşek gibisin
Kalbimi kavuruyor hararetin
Seni hakkıyla sevmek istiyorum
Ancak fikri sabitin yoruyor beni
Ben yinede bu güzel gecede

Gölgelesini göremeyen aynalar
Camın yansımasından medet bekler
Hasret dediğin bir deli kuvvet
Herkesi bir başka vurur sabret
Kimi aşıklar naz niyaz istemez

Hayatımızın cümle kapısından
Sessizce giren şu körpe sabahlar
Yüreklerdeki gam demini almadan
Yaprakların göz yaşları dinmeden
Bir bakarsın çabucak günü döndürmüş
Kasvetini beyaz çarşaflara sermiş