Yok oğlu yok Şiiri - Dağlar Özügüç

Nar çiçekleri açana kadar
Gömüldü kadim duygular
Kaderin acımasız sessizliğine
Ortalarda kimse yok.
Her yüz,
kendi enkazının nöbetçisi olmuş.
Nice ömürler kırık umutlarını
Kaderin taş duvarlarına yaslamış.
Kimler neler gördü, neleri sustu…
Anlayan yok, anlatan yok.
Sanki her şey bir rüyaydı
Firari birkaç damla gözyaşı
Karıştı sitemin karanlığına
Ses yok, duyan yok
Sadakat çoktan terk etmiş
bu çağın ruhunu.
Merhamet, eski bir kelime gibi unutulmuş.
Hâlden anlayan bile yok.
Yok oğlu yok
Ama bu tür laflara artık karnımız tok