Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Yokluk varlıktan üstündür
Hele bir çek de görürsün
İnancını da sınamış olursun
Yokluk insanı cesur yapar
Sevdanın arkasından gitmeyi
Sevip bu uğurda cefa çekmeyi

Yağmurundan ayrılmış bulut gibi verimsizim
Ne damlalarım kaldı nede nemim
Bir anda uçtu kurudu buhar oldu
Kirpiklerime sakladığım göz yaşlarım
Dökülemem akamam ağlayamam

Bu mevsimde bizim oralarda
Karda ayazda hayat acımasızdı
Üşüyünce zor olurdu dayanmak
Yorgan bile ısıtmazdı içimizi
Tek seçeneğimiz kalırdı
Kadim hayallerimizi yakmak

Bazen ay gecenin içine saklanır
Ortaya çıkıp görünmek istemez
Hatalarından kusurlarından utanır
Ben bu olanları çok iyi bilirim
Ama kimseye anlatamam
İnsanlar peşin hükümlü hemde şartlanmış

Özlem dolu bir bekleyişti benimkisi
Çok istedim ama olmadı
Gelmesi için günlerce gözyaşı döktüm
Ama bir türlü gelmedi
Bu saatten sonra artık gelmesin

Bu dönem tam da sıradan insanların
Boş beleş adamların moda olduğu zaman
Devir hazırcı yaşayan tembel kuşakların
Duygusuzluğun, bilgisizliğin, tembelliğin

Öfke zalimdir dur durak bilmez
Haykırarak söyleyince sözünü
Çareler çare olmaktan çıkar
Sakinlik bilgiden hiç ayırmaz gözünü

İnsani önceleyen toplumcu düşünceler
Yaşamda müthiş farklılık yaratan dev seçimlerdir
Samimiyet ve şeffaflık dostluğu mühürleyendir
Kurnazlık zaman haini sevgiye düşmandır

Sen gittin gideli
Bir çiceği koklamak
İki satır bir şeyler yazmak
Artık bana zor geliyor

Bir bekleyeni olmalı insanın
Sen vazgeçsen de
O hâlâ orada dimdik durmalı
Seven, sevdiğini kolay unutmaz