Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Bir kuru yaprak kadar kırılgan yüreğim
Koptu düştü dalından esen rüzgarda
Sokağının başındaki kaldırımdır yerim
Damar damar kurudum solgun güz ayazında

Umutsuzluk aşka düşmandır
Bu yüzden benim hayallerimde
Hiç umutsuzluk olmadı
Umut tehlikeli olur bazen
O asla ölmez sadece

Hayallerimizi görücüye çıkardılar
Değerlerimize göz dikmiş hayal tacirleri
Bir gün uzaklardan birileriyle geldiler
Gördüler beğendiler hepsini aldı gittiler
Böylece hayallerimiz elimizden alınmış oldu
Hatıralarımız biraz daha hallice

Bir tereddütü gidermek uğruna
Papatya yapraklarına çektirilenler
Çare olmaz umutsuzların umuduna
Papatya yapraklarının ahından uzak
Umutlar endişesiz özgür yaşasınlar
Ben papatyaları hiç incitmedim

Tüm maviliklerin sahibi ben olmak isterdim
Muazzam bir ihtimalin peşinden giderdim
Gökyüzünün parlayan yıldızıydım zaten
Ama karanlıkta yolunu bulanlardan olamadım

Çarşıya indiğinde gizli gizli izlerdik seni
Seyre dalardık güzel yüzünü sen istemesende
Hayran hayran bakardık bizden kaçırdığın gözlerini
Ne zaman yakalasam o buruk gülüşlerini

Bilmem şu daldaki akasyaları
Bir yerlerden hatırlarmısın?
Onlar geçmiş günlerin bir hatırası
Kabaran hislerinin kopyası

İnsan sevdiğini bırakır mı?
Candan öte sevdiğini
İstese de bırakamaz
Sevmek ise bırakır bazen seveni
Ama yalnızca haksızlık edeni
Çok yoranı sıkıp boğanı

Daha kaç yıl yaşarım
Kiminle tanışırım
Kimleri unuturum
Kimler beni unutur bilmem
Şurası bir gerçek ki
Canımı acıtanı hiç unutmam

Artık bir önemi kalmadı
Gelmesende olur
Gelsende
Sevmesende olur
Sevsende
Yar yolu gözlemekten