Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Hayatımın başı sonu belliydi
Ortalarda ise çok hata yaptım
Ama akıllandım artık
Ruhuma hitap eden
Konuştuğunda gözlerinin içi gülen
Beni gerçekten seven

Söyle bana ey güzel kadın
Neden bu kadar üzgünsün
Görüyorum hiç mutlu değilsin
Başka birine mi aşıksın?
Beni terkediyorsan söylemelisin
Söylede bu iş böylece bitsin

Beklenen gün her zaman daha güzeldir
Çünkü geçmişin yitik kaybına
Birde geleceğin umudunu eklersin
Gün gelir günlerce peşinden koştuğun

Hayatını anlamadan yaşarsan
Sadece nefes alır verirsin
Bir bakarsın ki hayat geçmiş
Herkes yolunu farklı seçmiş
Yapayalnız ortada kalmışsın

Geceyi hoyratça harcayanlar
Dert yükü ile girerler körpe sabaha
Yaralıyı yakar acımasız akşamlar
Sevene zalimdir kör karanlıklar
Geceye yenilmeyen dertliye
Sabah güneşi armağandır

Hayat ne ise hep o oldu
Kuralları hiç değişmedi
Ben ise sürekli değiştim
Serpildim,irileştim,geliştim

Varlıklı bir kırgınlık içindeyim
Bu bir karakter meselesi
Yapacağım çok şey var ama
Ben insanlığımdan utanırım

Ben mutluluğu kötü ıskalamış
Bir garip hayat yolcusuyum
Güzel günleri hiç yakalayamadım
Bana hayat yapacağını yapmış
Ama olsun ben hala umutluyum
Şehirdeki tüm çiçeklerin koparsalar

Sonbaharın suçu yoktu
Yaprakları ayaz yaktı
Sonbahar bahane
Aslında yaprakta o heyecan yoktu
Yazık ki kader onu bu hale soktu

İnsanı ayakta tutan, vazgeçilmez bir inat
Sesiz gecede yüreklerden yükselen derin bir iştiyak
Karanlık sınar insanı ölçüt sadakat
Ayağa kalkmaksa zamana karşı bir cihat