Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Bir gün gelecek her şeyi unutacaksın
O her şeyle birlikte sende unutulacaksın
O gün kafesteki tutsak kuş gibi
Kanatların bir işine yaramayacak

Onu düşününce yüreğim bir hoş oluyor
Heyecanlanıyorum nefesim kesiliyor
Bu yürek onu bir türlü unutamıyor
Uzaklara dalıp gidiyorum
Hatıralara gözyaşlarım karışıyor
Ne gelen kaldı nede giden

Sevgi, çok güçlü bir duygu
Gözyaşı ile beslenir susarak direnir
Özlemek insanı insan yapan özel bir duygu
Beklemek ise kendinden vazgeçme halidir

Sevmek güzel bir duygu ise
Sevilmek nasıl bir şey acaba?
Hiç sevilmedim ki nerden bileyim
Hep ben erken davrandım
Hiç bir şeyi erteleyemedim

Sevdanın kanatları varmış
Çok sevince uçarmış
Sevgi azalınca da
Sıcak denizlere göç edermiş

Sevmek güzel işmiş

Bana insanı anlatma
Yaşının ırkının renginin önemi yok
Söylediği söze bakarım
Ben herkese insanca davranırım

Dostum çok diye övünme sakın

Gecenin en derin yerinde adını fısıldadıkça
Duvarlara çarpan sesim kanıyor
Sensizliğin soğuğunu kemiklerimde hissediyorum
Bunca olan bitene rağmen

Gelmesen eğer bu hikayede bitmez
Sonu gelmez umutlarımla birlikte
Gözyaşlarımda yaşayacaksın
Gel bu anı istediğimiz gibi yaşayalım

Ne güzeldir dört gözle beklediğin
Hasret trenin dumanıyla gelmesi.
Sabahlara dek uyutmayan hasretin dinmesi..
Yıllar sonra bir gün bir parkta
Çocukluk sevgiline rastlaması...
Unutulabilir mi?

Hayat denen o sarp kayalıklara
Daha henüz kondurulmamış
Bir kaç deniz fenerim daha var
Söndürülmemiş yaşam arzularım
Zirvesine ulaşamadığım dağlarım var
Gönlümde kabaran bir çok pişmanlıklar