Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Dünyanın gidişatına hükmetmek imkansız
Bu dünyada sonuçta herkes kiraci
Ayrılmak mı zor geliyor insana bilemedim?
Nedense düşündükçe bizde bir acı bir acı

Şirazesi kaymış dünya

Şafak hiç beklemediğin bir anda
Sen istemesen de doğacak
Geç kalma sakın ölüme vaktinde ulaş
Yoksa cennette her yer dolacak

Güneş gibi doğmaktan hiç bıkmadın
Sabahın aydınlığı ile odama dolardın
Bilmem ki odamda ne vardı?Ne arardın?
Yıllarca ilk ziyaretçim hep sen oldun
Gözümü açtım koynumda seni buldum
Umarım sende aradığın neyse onu buldun

Biz bir imtihan için mi bu kadar dağıldık?
Her bir parçamız bir köşede kaldı
Her birimiz bir diğeri ile sınandık
Gözyaşlarımız kirpiklerimizin ucunda yaşadık

Ne olurdu sanki
Bir yağmur damlası olsaydım
Düşseydim kirpiklerine
Gözyaşınla bir güzel karışsaydım
Esen rüzgar olup yüzüne dokunsaydım
Savrulan saçından bir tel alsaydım

Sıtarım olsun

Özlemek seni:
Işığı sönmüş bir odanın köşesinden
Güneşin ilk ışıklarına
El uzatmak gibi bir şey.

Hissetmek birazda karanlığı yarmaktır
Kendine özgün bir yol bulmak
Deruni duygularla hayata bakmaktır
Sabahın ürkekliği ağarır mahur mavide

Siyah benim yitirdiğim umutlarımın rengidir
Umudum sınanan ruhumun ta kendisidir
Bir tek yıldızlar kaldı içimde parlayan
Birde yakamozlardı duru ve saf olan

Aşk bir sızma halidir
Sessiz sedasız girer hayatına
Sızar iliklerine damarlarına
O bu işlerde adam akıllı mahirdir
Habersizce seni teslim alacaktır
Yaşantın içinde hiç anlamazsın bile

Biri yanan mum olsa diğeri onun ateşi
Her kim ay ise sevgisi de onun güneşi
Her göz göze geliş bir umut olsa
Kararlılık ve mücadeleci ruh yaşam ateşi