Garip bir hüzün gördüm gözlerinde
Vakit o vakittir alınacak son bir nefes kaldı
Bu dünya baki değil kimseye kalmaz
Kalan yanlızca bir silik fotograftır
Gidiyorum artık yazık ki arkamda
Kar altında sessizce ağlayan
Şimdi hangi şehirde saklanıyorsun hiç bilmiyorum
Hangi yağmurlarla dost oldun merak ediyorum
Ama şunu bil ki
Bu yüreğin tenha kıyılarında
Meğer ne çok canı yanarımış insanın
Canından çok sevdiğini göremeyince
Müptelası olurmuş buğulu gözlerin
İçindeki ateş sönmeyince
Kahrolur yok olurmuş
Yarin Yüreğinde bir ışıltı bulamayınca
Başlangıçta ben çok kararlıydım
Çıkıp uzaklara gidecektim
Yeşilin toprağa yakıştığı yerlere
Sevginin özgür olduğu
Sözün itibar gördüğü
O gitmeyi kafasına koymuş
Artık bir kere olan olmuş
Önünde durma bırak gitsin
Her gidişte iki yol olur
Ya gider kalanları kaybeder
Ya da gittiği yerde kaybolur
Söyle sen kimsin nesin?
Aldığım Nefes misin?
Parladığım Öfkem misin?
Sineme sakladığım Sevgim misin?
Yüreğimdeki Yar mısın?
Yoksa yara mısın?
Ne kadar geçmişe dönsen de
İnan ki aramaların hep boşuna
Tüm beklentilerini karşılayamazsın
Çocukluğunla oturup oynayamazsın
Geçti artık bahar olamazsın yarınlarına
O sert rüzgarlara karşı duramazsın
Severken güneşten sıcaktı kalbi
Güzel gözlerinin içi hep gülerdi
Ruhundan fışkıran şefkatinin sınırı yoktu
Ona sokulduğumda içim ısınırdı
Sonra güzel günler çabucak geçti
Her şey beklenmedik bir anda değişti
Koca dağların gölgesi
Vadiye vurduğunda görürsün elbet
Birden yön değiştirir rüzgar
Havanın rengi kendiliğinden kızıla döner
Dağların mevsimi dardır
Zirvesinde esen rüzgarı vardır
Kayalıklarda hayatlar acımasızdır
Karı kırağı çok ayazı sert olur
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!