Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Söyle sen kimsin nesin?
Aldığım Nefes misin?
Parladığım Öfkem misin?
Sineme sakladığım Sevgim misin?
Yüreğimdeki Yar mısın?
Yoksa yara mısın?

Ne kadar geçmişe dönsen de
İnan ki aramaların hep boşuna
Tüm beklentilerini karşılayamazsın
Çocukluğunla oturup oynayamazsın
Geçti artık bahar olamazsın yarınlarına
O sert rüzgarlara karşı duramazsın

Severken güneşten sıcaktı kalbi
Güzel gözlerinin içi hep gülerdi
Ruhundan fışkıran şefkatinin sınırı yoktu
Ona sokulduğumda içim ısınırdı
Sonra güzel günler çabucak geçti
Her şey beklenmedik bir anda değişti

Koca dağların gölgesi
Vadiye vurduğunda görürsün elbet
Birden yön değiştirir rüzgar
Havanın rengi kendiliğinden kızıla döner

Dağların mevsimi dardır
Zirvesinde esen rüzgarı vardır
Kayalıklarda hayatlar acımasızdır
Karı kırağı çok ayazı sert olur

Günlerdir göklerde uçan kuşlardan ne haber?
Dönüş için yüreklerde bir umut kaldı
Mevsimlerden süzülen bir bahar vardı
Bütün güzellikleri bir bir gördüm

Kar yağıyor
Elim kar altında
Tomurcuk kardelenleri arıyor
Kara dokundum biraz ılık gibi
Yüreklere dokunamazsın buz gibi

İstediğim yerde değilim
Duygusu insanı kahreder
Bu aleme farklı yerden bakıştır
Nerde olmak istediğiden önce
Bulunduğun yerde kendini dinle
Kontrol edemediğin şeylerden

Doğu ekspresi

Bir soğuk kış akşamında karlar altında
Trenlerin düdükleri acı acı çalıyordu
İstasyonda bir telaştır başladı
Gelenler gidenler el sallayanlar ağlayanlar

Aç gönül pencereni
Gül goncasına yaz yağmurları damlasın
Toprağın yağmura hasreti sonlansın
Bir daha bak bana güneşler açsın
Güller fışkırsın toprağın bağrından
Mor menekşe çatlasın hasetinden