Gecenin en derin yerinde adını fısıldadıkça
Duvarlara çarpan sesim kanıyor
Sensizliğin soğuğunu kemiklerimde hissediyorum
Bunca olan bitene rağmen
Ben hâlâ içimde sana yer açıyorum
Aşk bazen sırı silinmiş siyah bir aynadır
Bakan kendini değil, kaybettiklerini görür
Ellerini tutmam nasip olmasa da
Hatıran avuçlarımda paslı bir hançer gibi durur
Sen uzakta konuşlanmış bir titrek yıldız
Ben karanlığın dibini ısıtmaya çalışan
Sönmeye mahkûm bir cılız mum
Her damla eriyişimde adını saklayıp duruyorum
Bilirsin…
En derin sevdalar en sessiz mezarlara döner
Ve ben mezar taşına adını kazırken
Ziyaretine romantizm katmaya çalışıyorum
Ona buna köle oluyorsun allah büyüktür diyorsun
Şeytan gibi yaşıyorsun evliyayım diyorsun
Allah aşkına sen sevmeyi ne sanıyorsun?
Kayıt Tarihi : 12.2.2026 01:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!