Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Güzel şeyleri sonraya bırakmaya
Yetmeyecek kadar kısa bu ömür
En neşeli kahkahalar
sessiz gecelerden doğar

Varlıklı bir kırgınlık içindeyim
Bu bir karakter meselesi
Yapacağım çok şey var ama
Ben insanlığımdan utanırım

Ben mutluluğu kötü ıskalamış
Bir garip hayat yolcusuyum
Güzel günleri hiç yakalayamadım
Bana hayat yapacağını yapmış
Ama olsun ben hala umutluyum
Şehirdeki tüm çiçeklerin koparsalar

Sonbaharın suçu yoktu
Yaprakları ayaz yaktı
Sonbahar bahane
Aslında yaprakta o heyecan yoktu
Yazık ki kader onu bu hale soktu

İnsanı ayakta tutan, vazgeçilmez bir inat
Sesiz gecede yüreklerden yükselen derin bir iştiyak
Karanlık sınar insanı ölçüt sadakat
Ayağa kalkmaksa zamana karşı bir cihat

Hazana mizan

Hazan geldi gitti
Hasat yapıldı ambara salındı bitti
Ekimde yeni tamamlandı sanki
Her şeyden uzak bir vedadır kasım

Ne aşklar yaşandı bitti anıları hala durur
He aşığın bir ahı vardır amma
Vardır her vahşi yürekte bir gurur
Uzun yıllar geçti üzerinden
Sevdan içimde halâ taptaze durur

Hayatı bir masal gibi güzel başladı
Yıllar içinde gelişti serpildi güzelleşti
Her şey mükemmel olacak sandı
Çok sevdi ama karşılık göremedi
Yazılan şiirler tozlu sayfalarda kaldı
Sanki talihi ona gönül koymuştu

Eskiden herşey daha mı güzeldi?
Herşeyin bir başka anlamı vardı sanki
Taze ekmek kokusu yayılırdı
Toprak damlı evlerden
Eskidendi çok eskiden
Her şey eskiydi ama güzeldi

Kıskançlık;senin olmayan
Başarı ve mutluluğun
cazibesi yüzünden ortadadır
Oysa insanın hakettiğini,