Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Gelmedi mi zamanı, bir hicretin ey facir?
Oldun fısk-ı fücur da, yıllar yılı sen tacir!
Kalp yemeden mühür’ü, kararmadan şu vicdan,
Gelip artık insaf’a, olman gerek muhacir!

Şu üç günlük hayatın, sırf haz olsa ne yazar?

İyi düşün sen nefsim?
Bunca nimet ne için?
Aldatmasın kem hissim!
Nimetler şükür için!

Kimdir mün’im, de bana?

İnsan madem bi-şer’dir;
Yapar mutlak bir kusur.
Bazıları; pür şerdir;
Derler ona; pür kusur.

Nadan ise bir beşer;

“kendi düşen ağlamaz”,derdi anam merhume!
“ağlamaktan iki göz, tümden ama olurmuş”
Öyle çok ki düşenler, acıyayım ben kime?
Çok belayı insanlar, kendi arar bulurmuş!

Kendisine edermiş, kötülüğü çok âdem!

Bir kalem bulan, çıkmış sahneye,
Şairin boynunda, pişirir boza!
Sokuyor burnunu, bin türlü şeye!
Sitenin içinde, yapıyor kaza!

Makulü terk etmiş, satar zırvayı!

Her muhabbet değil kar;
Allah için sev e’ mi?
Neye yarar fani kar?
Olmaz ondan kalp em’i!

Gına geldi fenadan;

Biri diyor; “felsefe” biri vahye sevdalı!
Bu ikinin dostluğu, fazla sürmez biline!
Biri; Paris modalı, biri; Mekke edalı
Üç gün sonra denilir; herkes kendi yoluna!

Kadın menhus hülyalı, erkek öbür dünyalı!

Dertsiz insan yok gibi;
Var herkesin bir derdi!
İstisnadır bön, gabi;
Yemek onun tek derdi!

Kimi dünya sarhoşu;

Hikmet bilmez birinin, asla yolun gözleme!
Ehl-i hikmet dost için, ağırlık ver gözlem’e!

Namahremse bir nisa, izin verme yüzgöz’e!
Fitne çıkar mutlaka, hedef olsa yüz göz’e.

Kır saçlı yaşlı oldum, ama sanki çocuğum,
Çocuk kalma sen, sen ol, er kemale çocuğum!

Yaşlı olur her beden, böyle hakkın yasası,
Çekilmiyor gafletle, gençken onun tasası.