Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

On beş asır öncesi, bunalmıştı şu beşer
Etmiş idi istila, koca arz’ı türlü şer
Nursuz kalan zeminin, kararınca afakı;
Rahmet olan Resule; elbette ki, iş düşer!

Âmine ‘den doğumun, oldu ins’e bir bayram

Nedir gökten bu yağan, de; haberin var mıdır?
Kar denilen şu nesne, zarar mıdır, kar mıdır?

Yağmasaydı şayet o, akmaz idi ırmaklar
Demek kar’ın yağması, bizler için büyük kar.

Bir yolcuyum ben dostlar, gayet uzundur yolum!
İstesem’ de duramam, bağlıdır elim kolum.
Sevk-i mecburi vardır, karşı gelmek Na mümkün,
Hedeflenen mekâna, varınca biter yolum.

Ervah-ı âlem iken, şu ruhuma ilk mekân!

Hep diyorsun gül ama
Sebep var mı gülmeye?
Takma diyorsun gama;
Var mı mecal gülmeye?

At diyorsun kahkaha

Cevher yok ki ruhunda;
Bulsun onda cenneti.
Hatta yoktur ruh onda!
Daim ondan cinneti.

Hasım her tür yeniye;

Din bir nasihat ama olmamalı nasih toy!
Mürşit ise anlatan, al sözünü kalbe koy!

Müstenitse söylenen, delil ile bürhana,
Düşer onun kabulü, elbet dostum bil sana!

Âlem içre âlem var,
Kimisinde elem var,
Bazılarda selam var,
“Selam” deyin dünyama!

Kimi âlem acılı,

Çepeçevre sarıldık, bir fitne-i kebirle!
Ne kaçacak emin yer, ne gidecek diyar var.
Mücahede etsek de; her hepsiyle sabırla!
Ne sığınacak bir kale, ne güvenli miyar var.

İnsi, cinni, şeyatin; etmiş arzı istila!

Ehl-i idrak bir zata, zül yaşamak bi-mana
Bir akilin yaşamı, olmalıdır zi-mana!

Manasızca yaşamak, söyler misin ne mana?
Mana bulmak isteyen; gelmek gerek imana!

Gelmedi mi zamanı, bir hicretin ey facir?
Oldun fısk-ı fücur da, yıllar yılı sen tacir!
Kalp yemeden mühür’ü, kararmadan şu vicdan,
Gelip artık insaf’a, olman gerek muhacir!

Şu üç günlük hayatın, sırf haz olsa ne yazar?