Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Mülkün sahibi, değildir insan,
Her şeyler ona, haktan emanet.
Malikü-ül mülke, dâhildir ins can!
İdrak et bunu, nefse beyan et!

Uzuvlar, duygular ondan hediye,

İnsanlar inzivada, sahnede insancıklar!
Has insan kara borsa, tonlarla insancık var.
Mertlik olmuş demode, yok alaka mertlere,
Namertlik çok popüler, el üstünde kancıklar.

Değerler alt üst olmuş, kökten bozuk ölçüler,

Son Resulün dilinde Tayyip olan beldesin,
Ceddim fatih mehmed’e en mübarek müjdesin.

Fethin oldu müyesser, atam fatih sultan’a,
Darbe oldu fütuhat, insi cinni şeytana.

Yarın arefe, öbür gün kurban,
Bayramı ip ile çeker gariban.
Verirse komşular, bir yemeklik et,
Bayramı tam yapar, hanede on can!

Cüzdanda yok para, kurban alayım!

İyi düşün sen nefsim?
Bunca nimet ne için?
Aldatmasın kem hissim!
Nimetler şükür için!

Kimdir mün’im, de bana?

İnsan madem bi-şer’dir;
Yapar mutlak bir kusur.
Bazıları; pür şerdir;
Derler ona; pür kusur.

Nadan ise bir beşer;

“kendi düşen ağlamaz”,derdi anam merhume!
“ağlamaktan iki göz, tümden ama olurmuş”
Öyle çok ki düşenler, acıyayım ben kime?
Çok belayı insanlar, kendi arar bulurmuş!

Kendisine edermiş, kötülüğü çok âdem!

Bir kalem bulan, çıkmış sahneye,
Şairin boynunda, pişirir boza!
Sokuyor burnunu, bin türlü şeye!
Sitenin içinde, yapıyor kaza!

Makulü terk etmiş, satar zırvayı!

Her muhabbet değil kar;
Allah için sev e’ mi?
Neye yarar fani kar?
Olmaz ondan kalp em’i!

Gına geldi fenadan;

Biri diyor; “felsefe” biri vahye sevdalı!
Bu ikinin dostluğu, fazla sürmez biline!
Biri; Paris modalı, biri; Mekke edalı
Üç gün sonra denilir; herkes kendi yoluna!

Kadın menhus hülyalı, erkek öbür dünyalı!