Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Durmadan maval okur, sazıyla sapık dinli!
Şaşırtır bilmezleri, kim alevi kim Sünni?
ehl-i beytten dem vurur, yönü dönmüş şeytana!
Güldürüyor, kendine, şuurlu ins’i cin’i!

Ali ehl-i sünnetti, tam sadıktı resul’e!

Yahudi’den hediye(!) bil ırkçılık illeti!
Bin parçaya bölüyor, şu illet bir milleti!
Ne uygundur Hak dine, ne muvafık mantığa,
Böyle zırva bir fikir; tevlit eder zilleti.

Olduk Âdem, Havva’dan, onlar insin atası!

HÜVEALLAH (HU ALLAH)

Fikren seyyah ol, gez âlemleri
Tesadüf izini, görmezsin billâh
İlimler derine, indirsin seni
Zahirde batında, mühür; hüveallah

“Mey’mi” idi, neydi adın?
Ey şeytanın necaseti!
Sonsuza dek kaçsın tadın,
Tevlit ettin, denaet’i!

Değişirsin daim kılık,

Ayni oyun sahnede, uyan şanlı milletim!
Irkçılarla halkçılar(!) indi yine meydana!
Bilmiyor üç beş nadan, ben cumhurum milletim!
Elli yıldır doymuyor, vampirler kine kana!

Hedefleri bizmişiz, yani millet ve cumhur!

Semavi tokatlarla, sarsılıyor ülkeler!
Azgınlaşan halkları, hak durmadan silkeler!
İkaz eder yaratan, şirazeden çıkanı,
Belki kopar kıyamet, düzelmezse ilkeler!

Tarih eder tekerrür, alınmazsa bil ibret!

Sağa sola pür telaş; koşar her gün insanlar?
Nedir bunca telaşın; neticesi gayesi?
Yalnız dünya işine; çalışır çok ins, canlar!
Eyvah boşa harcanır; şu ömür sermayesi!

Fani olan şeylere; bu alaka fazladır!

Takvadan mahrumun, nakıstır dini!
Elzemdir mümine, hep mehafetullah!
Uyarır Son nebi, insan ve cini,
“Hikmetin başıdır”der, “mehafetullah”

Kim korksa Allahtan, korkulmaz ondan,

Ene kula bir tuzak, biz’li konuş, ben deme!
Ol benlikten hep uzak, siz’li konuş, sen deme!

Gururlanma sen, sen ol, olsan bile allame!
Hep nakıs bil kendini, asla kâmil belleme!

Alır mü’min abdesti, okunmadan ezanlar!
Bunu bize emreder; elbette ki, din, iman!
Kulak tıkar inslerden, ezanıma kızanlar!
Şeytan olur korkudan, o, çağrıyla toz duman.

İlk gidenler ön safta, almalılar yerini,