Celladımın Gülüşü Şiiri - İshak Köseoğlu

Celladımın Gülüşü

Kalbime aşkı ektim,

Celladımın gülüşünü bahar sandım.

Bir sıcaklık geldi içime,

Meğer yangınmış.

Ben yuva bildim,

Sen ayrılığı.

Ben ömür dedim,

Sen bir mevsimlik uğrayış.

Kandıran hep sen oldun,

Kanansa hep ben.

Sen sen oldun yıllarca,

Ben bende kayboldum.

Adını söyledikçe eksildim,

Susunca daha da çoğaldın içimde.

Bir hançer taşıyordun bakışlarında.

Ben o hançeri

Aşkımı toprağa gömeceksin sandım.

Meğer yanılmışım.

Gömeceğin aşk değilmiş.

Benmişim.

Meğer sen kalbime misafir gelmişsin,

Düşman olmuşsun.

Sessiz,

Sabırlı,

Gülümseyen bir düşman...

Ve ben bütün savaşlarda yenilmedim

Bir tek sevdiğime inanırken yenildim.