Bana Beni Ver Şiiri - İshak Köseoğlu

Bana giden karanlığında arkandan giden beni ver,

Yoruldu artık ardından baka kalan gözler.

Ne yollar kaldı yürüyecek,

Ne umut kaldı bekleyecek.

Ver...

Ölü bakışlarımın ruhunu ver.

Feri gitti gözlerimin,

Bir zamanlar adını duyunca ışıyordu oysa.

Şimdi geceyi suçluyorlar karanlık diye,

Kimse bilmiyor;

Karanlık çok önce gözlerime yerleşti.

Bana seni verme artık.

Sesini de istemem,

Gülüşünü de.

Yalnız senden sonra kaybettiğim adamı ver.

Aynalarda bıraktığım yüzümü,

Hayallerinde unuttuğum ömrümü,

Adına adadığım yarınlarımı ver.

Çünkü sen giderken

El sallayan yalnız sen değildin.

Ben de gittim seninle.

Bir beden kaldı burada,

Bir isim,

Bir gölge...

Ama ne ben kaldım,

Ne sen.

Şimdi hangi hatırana dokunsam

Avucumda biraz kül,

Biraz sessizlik kalıyor.

Ve anlıyorum;

Senden ayrılmadım ben,

Kendimden ayrıldım.

Eğer hâlâ sende yaşıyorsa bir yanım,

Bana onu ver...

Çünkü sensiz yaşamayı öğrendim,

Ama sensiz kalan beni yaşatamadım