Aşk Şiiri - İshak Köseoğlu

Aşk firarda yâr, ben hâlâ peşinde...

Ne görünür gözüme, ne de benden uzakta. Bir gölge gibi dolaşır içimde, bir nefes gibi geçer yanımdan. Elimi uzatsam dokunamam, vazgeçsem yüreğim bırakmaz.

Seni unutmakla hatırlamak arasında uzun bir yolda kaldım.

Ne geri dönebildim kendime, ne sana varabildim.

Aşk firarda yâr...

Ben hayatta sanırlar, oysa çoktan düşmüşüm peşine. Bir adını duysam irkilirim, bir sesini andırsın diye kalabalıklarda yüzler ararım.

Bilmezler.

Ben seni aramıyorum artık.

Ben sende kalan kendimi arıyorum.
Çünkü sen giderken yalnız bir insan gitmedi içimden.

Bir ömür gitti.

Bir alışkanlık, bir gülüş, bir sabah, bir gelecek gitti.

Şimdi geceler uzun.

Saatler yürümüyor sanki.

Pencereye vuran rüzgârda seni duyar gibi oluyorum. Bir an dönüp bakıyorum.

Yoksun.

Ama yokluğun var.

İşte bütün acı burada.

İnsan bir yokluğun içinde bu kadar nasıl dolu olabilir?

Nasıl olur da gitmiş biri kalbin en kalabalık yerinde yaşamaya devam eder?

Bilmiyorum.

Bildiğim tek şey şu:

Sen hâlâ bendesin.

Damarlarımda dolaşan kan gibi, nefesime karışan hava gibi, gecelerime düşen ay ışığı gibi...

Ne tutabiliyorum seni, ne de bırakabiliyorum.

Aşk firarda yâr...

Fakat bazen düşünüyorum.

Belki de firar eden aşk değildir.

Belki sensin.

Belki de senden kaçan ben değilim, sana yetişemeyen zaman.
Çünkü bazı sevgiler vardır;

Ne unutulabilir, Ne de bütünüyle hatırlanabilir.

İnsan onları kalbinin en karanlık yerinde taşır.

Sessizce...

Kimse görmeden, Kimse bilmeden.

Ve bir gün anlar ki; Beklediği şey bir kavuşma değildir aslında.

Beklediği, sensiz geçirdiği bütün yılların affedilmesidir.

Çünkü sen gittikten sonra zaman akmadı...

Sadece geçti.

Ben yaşamadım.

Sadece senden sonraki günlere katlandım.

Şimdi dönsen...

Adını duyar duymaz titreyen şu kalbime, Yıllardır senden başka kimseyi yakıştıramadığım bu ömrüme, Bir tek kez baksan yeter.

Çünkü bazı insanlar bir hayata girmez.

Bir hayatın kendisi olur.

Ve onlar gittiğinde geriye bir ayrılık kalmaz.

Bir insanın içinde yıkılmış koca bir dünya kalır.

Ben hâlâ o dünyanın enkazında oturuyorum.

Her gece biraz daha sana dönüşen anılarla, Her sabah biraz daha senden uzaklaşan yıllarla...

Ama şunu biliyorum:

Eğer ölüm bile çıkar da aramıza, Toprak bile örterse sesimi, Karanlık bile kapatırsa yollarımı,

Ruhum seni aramaktan vazgeçmeyecek.

Çünkü aşk bazen birine kavuşmak değildir.

Aşk,

Bir ömür boyunca aynı ismi kalbinin en derin yerinde taşıyıp, Son nefesinde bile onu ilk günkü kadar sevebilmekti