Bendensin Şiiri - İshak Köseoğlu

Sen bendesin de, sende hâlâ bir ben var mı?
Ben her gece adını kalbime yatırırken,
Senin düşlerinde bana ayrılmış bir yer var mı?

Kalbimin dört odası da senin sesinle dolu,
Birinde gülüşün uyur, birinde gözlerin.
Birinde son vedan hâlâ asılı dururken,
Diğerinde kavuşacağımız gün bekler beni.

Ben seni unutmaktan değil,
Seni hatırlayan tek kişi olmaktan korktum.
Çünkü özlem iki kişilik bir yoldu yâr,
Ben yürüdüm de sen de yürüdün mü?

Geceler boyu yokluğunun ışığıyla oturdum,
Karanlık değildi aslında, sen eksiktin.
Bir insanın içi bu kadar doluyken
Nasıl bu kadar boş hisseder kendini?

Sen gittin sanırlar...
Oysa giden yalnız gölgen oldu.
Sesin kaldı duvarlarda,
Nefesin kaldı soluğumda,
Adın kaldı kalbimin en tenha yerinde.

Nice geceler geçti,
Ben her sabah seni biraz daha özleyerek uyandım.
Hasret dediğin şey meğer zamanla eksilmezmiş,
Kök salar, büyür, insanın içine yerleşirmiş.

Ama bir gün...
Bir gün çıkıp gelsen,
Hiçbir şey sormam sana.
Neden gittin demem, neden sustun demem.
Yalnız bakarım yüzüne uzun uzun.

Çünkü bazı kavuşmaların hesabı olmaz,
Bazı hasretlerin açıklaması.
İnsan bazen yıllarca bir tek ana ulaşmak için yaşar.

Ve o gün gelirsen yâr,
Kalbimin dört odası da yeniden ışıklanır.
Ben sana sarılmam yalnız;
İçimde yıllardır seni bekleyen bütün geceler sarılır.

O zaman anlarsın:

Ben seni özlememişim sadece,
Sana kavuşacağım günü yaşamışım içimde.