Cellat Şiiri - İshak Köseoğlu

Seveni insanın celladı olur mu?
Hem aşkla vurur, hem yokluğuyla.
Kalp benimken bile bende değil artık,
Kendi nerede, onu sorma; kim bilir nerede...

Bazen çıkacak gibi olur göğsümden,
Bir ok gibi saplanır içime.
Sonra saklanır yokluğun,
Zehirli bir iğne gibi damarlarımda.

Laflarının hasretini çekerken,
Yanında bile eksik kalır bazı şeyler.
Nasıl ki çiçekte polen kalır,
Bende de senden kalan bir toz kalır.
Gittin sanırlar, oysa gitmedin,
En zor ayrılıklar görünmeyendir.
Bir insanın içinde kalıp da
Ona hiç dokunamamakmış özlem dedikleri.