Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Sen beni dilemesen, ben nasıl gelirim?
Sen beklemezsen, ben nasıl yetişirim?
Sen söylemezsen, ben nereden bilirim?
Ve sen tutmazsan elimi, ben nasıl gülerim?
***
Görüyorsun ya sevgili,

Huzurun, mutluluğun bendeyse gel sevgili,
Bu can da, bu tende senindir, benim değil ki.
Hem aklın, hem fikrin bendeyse durma artık sevgili,
Bu gönlün gerçek sahibi sensin, misafiri değil ki.

Ne istersen iste, ne dilersen dile emrindir sevgili,

Ben böyle miydim bir zamanlar,
Bitip tükenmiş halimden,
Sen değilse başka kim anlar.
Görmez misin gözlerimden,
Yaş diye kan damlar.
Sebebim sendin,

Söze geldik,
Göze geldik,
Kendimize geldik de,
Birbirimize gelemedik.
Duyduğumuzdan geçtik.
Gördüğümüzden geçtik.

Dudakları alev olup,
Yangınlara çağırırken;
Sözleri beni uyarıp,
Hemen kaç diyordu.
Kalbi kendine çekip,
Yaklaş diye bağırırken;

Ey gökyüzü, bir daha bana aşk dersen,
Bilesin ki yeryüzünü sana tercih ederim.
Gayrı bir kez bile yarin gözlerine benzersen,
İnan bana toprağa karışır da çeker giderim...
***
Ey güneş, bir daha aşk ile doğarsan,

Ey gönlüm;
Aynı rüyayı bir daha göremezsin.
Bir düştü bu yaşadığın,
Uyanmam diyemezsin.
Acı gerçekler dururken karşında,
Hiç birini görmezden gelemezsin.

Son bir dua gerek bana.
Bir daha dönmemeye,
Aşka tekrar düşmemeye,
Sevgiliyi düşünmemeye dair,
Son bir yemin,
Son bir ant gerek.

Gözlerinin ateşinde eriyen kar tanesi gibi gönlüm.
Vuruldum ya bir kere,
Artık bana ait değildir ömrüm.
Görmez misin sevgili,
Hasretinden nasıl da deliye döndüm.
Korkma alevimden,

De ki zaten hiç olmamıştı.
Bir hayaldi bitti, bir düştü gitti.
De ki uykudaydım uyandım.
Bir dertti başımdan savdım.
Derin bir oh çek yürekten.
Sonra da kurtuldum de,