Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Yağmurun toprağa karıştığı gibi,
İzin ver sevgili,
Ben de sende kaybolayım,
Bulmasın zinhar arayan hiç kimse beni,
Bırak ruhunun derinliklerinde sakladığın,
Başkası değil ben olayım.

Ben olayım istiyorum;
Gözlerini açtığında ilk gördüğün kişi,
İlk duyduğun ses, ilk aldığın nefes,
Seni ilk yanaklarından öpen,
Dünya gözü ile ilk seni gören...
Mesela ilk kişi olmak istiyorum sana ninni söyleyen,

Ben yandım ki,
Senin karanlığın aydınlansın.
Ben kaldım ki,
Yolundaki engellerin açılsın.
Ben vazgeçtim ki sevgili,
Sen devam edesin.

Suç senin değildi,
Ben seni yanlış zamanda sevdim.
Günümüzde aşk seninki gibiydi.
Ve ben bu zamanın adamı değildim.
Eskiden olsa,
Sevileni bağlasan durmazdı.

Diyemedin...
Gözünü bir kez karartıp,
Ben de sevdim diyemedin.
Dilin dönmediğinden değil,
Yüreğin elvermediğinden.
Söyleyemediğinden değil,

Neden gidişler hep bendendir.
Ne diye eksilen,
Yalnız bu bedendir.
Söyle;
Bu kadar mı sen olmuşum.
Bu kadar mı sende kaybolmuş,

Artık hissettiğin kadar varım.
İhtiyaç duyduğun kadar yakınım.
Dinlediğin kadar anlatır,
Dilediğin kadar susarım.
Yalanlarına kanar,
Kandıklarıma inanırım.

Bana bencil diyorsun...
O halde içimdeki sen de ne?
Bu gördüğün sensin gerçekte,
Bunu hala bilmesen de.
Ben beni bıraktım,
Yalnız senciyim.

Güya bir daha seni düşünmeyecektim.
Gittiğini kabullenecek,
Bir hayale günaydın demeyecektim.
Kendi kendime ne yeminler ettim.
Aklım başına gelecek,
Hayalinle sohbet etmeyecektim.

Hangi kış üşüttüyse yüreğimi,
Hiç bir yaz ısıtmıyor.
Hangi dert büktüyse belimi,
Hiç bir şifa düzeltmiyor.
Dolu muydu döktü yapraklarımı,
Kaç bahar geçti yeşermiyor.