Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ben seni hiç sevmedim ki,
Soluyorsun diye havayı,
Yaşıyorsun diye de burayı sevdim.
Yoruyorsun diye canımı,
Akıtıyorsun diye de kanımı sevdim.

Sözlerin bıçaktan keskin olup,
Saplanırken yüreğime,
Ben kalbimdeki seni koruyamadım üzgünüm.
Ayrılık rüzgârı kasırga olup,
Eserken ömrüme,
Ben gönlümdeki sana tutunamadım üzgünüm.

Bırak Allah aşkına;
Ben beni ölüme götüren,
Sigarayı bırakamamışım,
Bana hayatı sevdiren,
Seni mi bırakacağım.
Yıllarca esaretime sebep,

Nasıl anlatayım ki;
Ben seni neden sevmişim,
Bakışına mı, yoksa gülüşüne mi gönül vermişim,
Hangi söz, hangi iltifat karşılık bulur sende,
Söyle;
Hangi renk kendine gelir gözlerinde,

Ey gönlüm;
Senden öte, candan öte bir can daha var,
Henüz senin görmediğin, adını bilmediğin.
En derinde bir yerlerde saklı kalan,
Kimseye söyleyemediğin, itiraf edemediğin...
Senden öte, candan öte bir can daha var...

Özlemek mi?
Hadi oradan...
Ben seni ne özleyeceğim!
Sanki geldiğin mi var.
Sanki dünya gözü ile,
Seni bir kez gördüğüm mü var.

Yüreğimdeki yanıklar,
Saçlarımdaki aklar,
Hepsi senin eserin,
Zamana bahane bulma.
Geçen yıllar yüzünden,
Böyle olduğumu sanma...

Onu görünce dedim ki,
Sen sadece gördüğünü seversin,
Ben ise yalnız sevdiğimi görürüm.
Sen gözden ırak olmayı ayrılık bilirsin,
Ben ise, gönülden uzak olunca ölürüm...

Ben bu dalganın sahillerime vuruşunu sevdim.
Bu fırtınanın dallarımı kırışını,
Yüreğimin bedenime baş kaldırışını sevdim.
Ben bu tufanın yakıp yıkışını,
Yağmurun sicim gibi yağışını sevdim.
Gece ile gündüzün savaşını,

Ben hiç seninle uyumadım,
Sesini duymadım,
Bu zamana kadar seni görmedim,
Saçlarını bir kez olsun öpmedim.
Sevmedim de zaten,
Gönlüme hiç düşmedin,