Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Güzel gözlü sevgili,
Benim sende emanetim var,
Bana ait olup ta;
Sende kalan bir sen var.
Harcamaktan sakınmadığın, kimselerden kaçırmadığın,
Bana ait olup ta; senden alamadığım bir ben var...

Ey sevgili, sessizliği inlet ve beni sevdiğini söyle,
Acılar dinsin, hasta gönlüm uykusundan uyansın,
Senin için zalim diyen aklım, kalbimden utansın.
Söyle sevgili, söyle ki içimde yer yerinden oynasın...

Ey sevgili, geceyi aydınlat ve beni sevdiğini söyle,

Bu aşka nasıl düştüm ne önemi vardı.
Bile isteye kalpsiz kalmıştım.
Bir ihtimal beni sever sanmıştım.
Aydınlık için bir adım atmıştım.
Hayatıma bir anlam,
Yarınlarıma bir umut katmıştım...

Beni el gibi yabancı bilmesen,
Kendini böyle uzak hissetmesen,
Arada bir özledim desen,
Benden gelmemi istesen,
Olmaz mı sevgili olmaz mı,
Yüreğinde ki boşluk,

Seven sevdiğini arar, gayrısına bakıp geçer,
Seven sevdiğini sorar, gayrısını dinler geçer,
Seven sevdiğine gücenir, gayrısına gülüp geçer,
Seni aramam, seni sormam, sana gücenmem ondandır...
***
Seven sevdiğini bekler, gayrısının yanından geçer,

Git...
Aklımı daha fazla almadan,
Ahım sende kalmadan.
Vakit çok geç olmadan git...
Gözlerim yaş dolmadan,
Betim benzim solmadan,

Ne yaptıysam ben kendim yaptım.
Tuttum seni kendime kattım.
Seninle yattım, seninle kalktım.
Senin benden haberin bile yok.
Beni ateşe kimseler değil,
Yine ben kendim attım…

O değil de,
Şimdi diyorsun ki;
Biz hiç mi bir şey yaşamadık.
Hiç mi var olmadık,
Hiç mi sevmedik.
Yani birbirimize değer de mi vermedik.

Dilim susar,
Yüreğim haykırır içte...
Her ne etsem,
Sesim duyulmaz işte.
Sarılırım hasretine gizlice.
Akıtırım gözyaşımı sessizce.

Hasretin sarmışken dört bir yanımı,
Susma söyle sevgili, ben nasıl güleyim,
Ecelden önce davranıp ta almışken canımı,
Ben Azrail’e hangi canı verip de öleyim.
***
Gitmek kolay sevgili, kalan ol da seni göreyim,